Zich bevinden in het Reine-Land , zijn dié momenten dat men vrij van elk oordeel, belemmering of visie de wereld om zich heen ervaart. Het Reine-Land is ‘hier en nu‘ en Amida Boeddha is niemand anders dan onze ontwakende, inherent aanwezige Boeddhanatuur.
We hoeven om het Reine-Land te bereiken geen inspannende dingen , ontzeggingen of zware meditatietechnieken doen zoals monniken of opleggen aan onszelf. Om zich in het Reine-Land te bevinden hoeft men enkel maar durven loslaten: Onze vooringenomenheid, opinies, opvattingen, geconditioneerdheid, illusies. Naar het Reine-Land gaan is naar de wereld kijken met de onbevangen blik van een kind, oordeelloos en met een open geest. Het Reine-Land is eerder dan een bestaande plaats om te vertoeven, een staat van ‘zijn‘, een gemoedstoestand waarin alles helder en duidelijk wordt voor ons, een moment van innerlijke vrede en balans.
Meer nog: door niet te zoeken zal men op een haast natuurlijke manier het Reine-Land betreden om erin te vertoeven. Het Reine-Land noemt men ook wel eens het onbezoedelde land (of de mindset). Het volstaat vertrouwen te hebben in het besef dat we allen al verlicht zijn, de roep te ‘horen’ van onze ontluikende Boeddhanatuur. Het pad naar het Reine-Land noemt men in tegenstelling tot de monastieke weg , de ‘gemakkelijke‘ weg; maar juist door dagelijks met twee voeten in de ‘realiteit‘ van het leven te staan maakt dat het gemakkelijke pad, niet echt gemakkelijk is. Immers, de beste gevangenisbewaker van onze cel onze eigen gedachten en vooringenomenheid zijn die verhinderen dat we door de open deur onze cel verlaten om het Reine-Land te betreden. Wij houden nu eenmaal zo graag vast aan onze (v)oordeeltjes, opvattingkjes, het vertrouwde wereldje dat we kennen.
Buiten het ‘hier en nu‘ bestaat er geen Reine-Land; de wereld van Samsara, de wereld van het Reine-Land zijn met mekaar verweven, het is aan ons om te besluiten of we in de ene dan wel de andere wereld willen vertoeven. De Boeddha is niet in de wereld gekomen om die te veranderen of te verbeteren, hij had maar één duidelijk analyse: In het leven bestaat er lijden en hij reikte tools aan om dit lijden te beëindigen. Alle methodes, technieken, meditaties, rituelen zijn dus slechts upaya’s, hulpmiddelen om allemaal hetzelfde te bereiken: het beëindigen van dit lijden, niet meer, niet minder.
Zoals in vele spirituele stromingen heeft men ook in het Reine-Land een visuele voorstelling nodig in de figuur van Amida Buddha, die, in momenten van twijfel, ons kan helpen als hulpmiddeltje om , zoals de uitdrukking nog al eens zegt: Bij de les te blijven‘. Een anker dat ons behoedt voor het afdrijven in de wilde stroom van het leven op weg naar de andere oever, naar dat ‘ Reine-Land’. Of zoals Shinran Shonin (1173 – 1262 ), patriarch van de Japanse Reine-Landstroming, zei: ‘Buiten het uitspreken van de Nembutsu bestaat er geen Amida Buddha.’
Noem Amida Boeddha onze Boeddhanatuur, onze innerlijke gids, ons kattenbelletje dat ons helpt als we het effe niet meer weten…net zoals de Nembutsu, Namu Amida Butsu, de verklanking is van onze verzuchtingen, hoop of wanhoop, geluk of emoties, een verklanking van het leven zelf. Zenmeditatie, Tibetaanse rituelen, vipassana beoefenen, … we trachten allemaal hetzelfde te bereiken: een einde stellen aan het lijden en een veilige overtocht verwerven naar de andere oever. Het zijn allemaal, net zoals de voorstelling van het Reine- Land hulpmiddelen, en dit doorweven met een grote dosis compassie voor de anderen.
