Wouter ter Braake: ‘Ik ben nog net niet wanhopig. Wel volledig uitgeput. Mijn voeten voelen opgezet, mijn knieën kraken bij elke stap. Ontelbare stappen, waarvan de afdaling langs het kronkelige, smalle, gladde pad (inmiddels al weer 600, 700 meter afgedaald?) bijna niet meer vol te houden is. Ik sta op instorten.’
Wouter ter Braake
Lichtpuntjes op mijn weg
Wouter ter Braake: ‘Op enig moment, ik weet niet hoe lang ik in stilte zat, voelde ik dichtbij de aanwezigheid van een ander schepsel. Toen ik mijn ogen opende keek ik recht in de snuit van een stevige, zwarte hond.’
Haiku’s in tijden van corona – Van het één komt het ander
Wouter ter Braake in tijden van corona.
Lente 2020
…
We zullen doorgaan
Wouter ter Braake – Op de vraag ‘wat doet de corona-crisis met de psyche van mens en maatschappij?‘ geven psychologen, filosofen en andere sociale wetenschappers in de Volkskrant interessante bespiegelingen. Zo stelt een hoogleraar psychologie: ‘Menselijk contact is bijna net zo essentieel als water of voedsel’.
Leven in Coronia
Wouter ter Braake: ‘Ik struin rond in Coronia. Een voor mij tot nu toe onbekende wereld.’
Stille heldinnen ontroeren en bieden hoop
Door de verhalen heen verschijnt het beeld van de oermoeder. Zij die leven en liefde schept.
Ontwaak Puella!
Ze kent de boodschap van haar vaders verhaal: al ons handelen wordt gewogen. Een slecht pad zal je voor eeuwig verdoemen.
Wouter ter Braake – Het boek van alles
‘Waar zijn wij vóór dat we geboren worden?’. Het kleine joch kijkt Vanitas verwachtingsvol aan. ‘Overal en nergens’ flitst het door Vanitas heen. Maar hij antwoordt in uitgebreide zinnen. Soms aarzelend. Het lijkt erop dat zijn bronnen van poëzie en literaire zinnen opgedroogd zijn.
Wouter ter Braake – Het verlangen naar unieke ervaringen
Wie kent dit verlangen niet? ‘Waar zal ik het zoeken, waar kan ik het vinden?’
