Is het u niet opgevallen dat het deze week in het voetbal, in de kranten, radio en tv en andere media, alleen maar over het verlies van de voetbalclub Feyenoord is gesproken. De club die zondag op Woudenstein in Kralingen in Rotterdam met drie nul werd geklopt door de spelers van het in 1902 opgerichte Excelsior. Drie nul, dat is nog eens winnen. Proficiat. Mijn opa en vader waren al fan van Excelsior en spraken er vol liefde over. Mijn vader was ook nog eens Spartaan en ik ging met hem naar de wedstrijden van Feyenoord kijken. Feyenoord is mijn cluppie, zeggen ze in Rotterdam. Zo ver wil ik niet gaan, maar ik heb wel sympathie voor de jongens van de Boerenzij, het mooiste stadion van de wereld op Zuid, De Kuip.
Ik was zondagmiddag in de binnenstad van Rotterdam en zag grote groepen Feyenoordsupporters op straat voor de cafés staan gapen naar grote beeldschermen. Wat waren ze rustig. Mijn vriendin vroeg aan een vrouw op straat hoe de stand was. Levensgevaarlijk. Nul-nul, sprak de vrouw. Vandaar de rust. De Coolsingel was afgesloten met enorme stalen containers, om de veiligheid van de feestende supporters te garanderen. De waterkanonnen van de politie reden door de stad, evenals ME-wagens en politiewagens met honden erin. Iedereen was ervan overtuigd dat het feest zo kon beginnen.
Is het een vorm van hebzucht om zo te denken? Je geest niet in bedwang hebben, de feiten naar je hand willen zetten. Een werkelijkheid ervaren die er niet is? Verlammende hebzucht, gevangen in je denken. Elf stoere mannen, goede voetballers ook, schoten drie keer in negentig minuten de droom van de spelers en tienduizenden supporters van Feyenoord aan flarden. Op kunstgras, op Woudenstein, met plaats voor 4500 supporters. Drie-nul. Dat is de werkelijkheid. Is het hebzucht om te willen winnen? Is het erg om te verliezen?
Die zondagmorgen voor de wedstrijd zei ik tegen mijn vriendin: wie er ook wint, het is een Rotterdamse zege. Natuurlijk moet Feyenoord dit weekeinde winnen en worden gehuldigd op die prachtige Coolsingel. Ze hebben er achttien jaar op gewacht. Ik heb zo’n huldiging al een keer meegemaakt, op het balkon van het stadhuis. Zo fantastisch.
Gegaan, gegaan, naar de overkant gegaan. Er is geen dag zonder nacht. Geen licht zonder donkerte. Geen winnaar zonder verliezer. Geen Kuip zonder Woudenstein. Het nu zonder leegte.
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, heimwee naar Chef, de Kloosterbunker, Bunkerstad, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren. De politiek de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. Kwaad spreken over Feyenoord.
Poldermick zegt
Leve Feyenoord 1 !