We willen niet zeggen dat de Kloosterbunker een krankzinnigengesticht is, maar er gebeuren wel vreemde zaken. Het was vanmorgen 11.11 uur dat Chef knorgeluiden maakte. Knor, knor. Om 11.13 uur klonk er boe, boe van de koe en om 11.15 tok, tok, wij vermoeden een kip.
We stonden net op het punt om een psychiater te bellen toen Willemijn een blik wierp op het opmaakscherm van het BD, waar Chef aan werkte. Ze zag een bericht van Varkens in Nood en een foto van een paar varkens. De Chef zat er gefascineerd naar te kijken. ‘Moet je die ogen zien van die dieren. Ze smeken: help me uit de stront en gun me een drassig weiland waar ik met mijn familie de dagen doorbreng. Help me, help me, help me. Jullie, mensen en consumensen zijn de enigen die dat kunnen. Help me, in Godsnaam. Ik ben het waard.’
Niet eerder was Willemijn zo getroffen door het leed dat dierenogen beschreven. Ze legde een hand op de schouder van de Chef, die dat voor deze keer toestond. Hij is niet zo lichamelijk ingesteld.
Weet je, jongens, welke stedeling heeft er wel eens een varken geaaid, met hem gepraat. Naar zijn tevreden geknor geluisterd als Knorrie het naar de zin had. Welke stedeling weet dat yoghurt van de koe komt en het ei van de kip is? Ja, ze lezen het in boekjes op school. Maar boekjes vullen geen gaatjes in de kennis. Dieren eten, ruiken en stinken. Een koe schijt, een varken ook. Een kip ook.
Dieren kennen emoties, kennen geluk en verdriet. Weten die stedelingen veel. Die dieren zijn warme wezens maar in het schap van de supermarkt liggen ze verpakt als producten. Varken wordt naamloos. Het is toch te gek dat er aparte organisaties nodig zijn die voor de rechten van die dieren opkomen, om ze een dierwaardig bestaan te geven. Dat zou toch een algehele opvatting moeten zijn, iedereen zou daar toch van doordrongen moeten zijn.
Misschien wordt het tijd dat supermarkten verplicht worden om levende varkens bij de ingang te stationeren. Om de consumenten enig besef bij te brengen over de waarde van het leven. Of Bertha vier, een koe bij het zuivelschap een plekkie geven. Alles wat leeft heeft waarde.
Hi, hi, hi, sprak Chef.
Moge iedereen gelukkig zijn, met name jij.
Vrede en alle goeds.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Joost zegt
Driewerf eens met de chef. En toch heb ik wel hoop op een dierwaardige toekomst voor de dieren. We zitten in een enorme omwenteling van anders denken en kijken. Ik zie het aan mijn kleinkinderen, maar ook bij een aantal van hun vriendjes en vriendinnetjes. Anders kijken naar de dieren. Ik persoonlijk denk dat er ooit een tijd komt dat er geen dieren meer geslacht mogen worden. En ik heb het al eens eerder gezegd, wat zou het mooi zijn als we in de toekomt met behulp van AI met de dieren zouden kunnen praten. We zouden nog veel van ze kunnen leren.