‘Zie je die urn daar, Hans?’
‘Die blauwe?’
‘De as van mijn moeder, God hebbe haar ziel.’
‘Hoe weet je dat er as in zit?’
‘Daar is het een urn voor.’
‘Heb je er ooit in gekeken?’
‘Eigenlijk niet.’
‘Je hebt toch wel even geschud?’
‘Ook niet.’
‘Dus hij zou best leeg kunnen zijn.’
‘Ik geloof er niks van.’
‘Dat zegt niets.’
‘Denk je nu heus…’
‘Kan toch.’
‘Alles kan.’
‘Stel dat er inderdaad as in de urn zit, hoe weet je dan dat die van je moeder is?’
‘Dat staat hier, op het naamplaatje.’
‘Wat?’
‘De naam van mijn moeder.’
‘En?’
‘Geen twijfel mogelijk. De namen en data kloppen precies.’
‘Waarmee?’
‘Met de geboorte- en sterfdatum van mijn moeder.’
‘Komen ze ook overeen met de as?’
‘Wat een vraag.’
‘Weet jij veel.’
‘Wat ben jij toch slecht van vertrouwen.’
‘Wat ben jij toch goed van vertrouwen.’
‘Hoezo?’
‘Iedereen kan overal een naamplaatje op plakken met willekeurig welke tekst.’
‘Waarom zouden ze er de verkeerde as in doen?’
‘Of er het verkeerde bordje op plakken.’
‘Maar waarom?’
‘Foutje. Gemakzucht. Ongein, als een bakker die in het beslag tuft.’
‘Lijkt me erg onwaarschijnlijk.’
‘Ooit een asla schoongemaakt?’
‘Vroeger, van de kolenkachel, later van de houtkachel.’
‘Hoe gaat dat in zijn werk?’
‘Je trekt de la eruit en gooit hem leeg.’
‘En dan is hij in één keer helemaal leeg?’
‘Nou nee, er blijft altijd wel wat achter.’
‘Net als op het stookrooster.’
‘Onvermijdelijk.’
‘Zou het in de ovens van het crematorium ook zo gaan, denk je?’
‘Wát?’
‘Nou?’
‘Dan zou deze urn niet alleen de as van moeder…’
‘Waarschijnlijk niet, nee.’
‘En dan zitten er natuurlijk ook asresten van moeder in andere…’
‘Waarschijnlijk wel, ja.’
‘En ik maar denken…’
‘En jij maar denken.’
…
‘Kom kom, trek het je niet aan.’
…
‘Misschien is het niet eens de as van je moeder.’
…
‘Als er al iets in zit.’
