Over de troost van vergankelijkheid en de vergankelijkheid van troost.
1
‘Vergankelijkheid is een zegen, Hans.’
‘Hoezo?’
‘Zelfs de ergste gedachte is zo voorbij.’
‘Maar daar is de volgende alweer.’
‘Verdraaid.’
2
‘Vergankelijkheid is een zegen, Hans.’
‘Hoezo?’
‘Zelfs de ergste gedachte is zo voorbij.’
‘Maar daar is ze voor de zoveelste keer.’
‘Verdraaid.’
3
‘Vergankelijkheid is een zegen, Hans.’
‘Hoezo?’
‘Zelfs de ergste gedachte is zo voorbij.’
‘De fijnste ook.’
‘Verdraaid.’
4
‘Vergankelijkheid is een vloek, Hans.’
‘Hoezo?’
‘Zelfs de fijnste gedachte is zo voorbij.’
‘De ergste ook.’
‘Verdraaid.’
5
‘Vergankelijkheid is een vervloekte zegen, Hans.’
‘Hoezo?’
‘Iedere gedachte is zo voorbij.’
‘Deze ook.’
‘Verdraaid.’
