Steeds als men hem een vraag stelde, stak de meester alleen maar zijn vinger op. Toch zat zijn klooster altijd vol. Met die ene vinger bracht hij heel wat monniken tot bezinning. Aan het eind van zijn leven riep hij al zijn leerlingen en oud-leerlingen bijeen voor een laatste toespraak, zowat duizend mensen zonder rang of stand. Hij verklaarde: ‘Ik weet niets van de boeddha of de dharma. Nooit heb ik transmissie ontvangen. Mijn meester en zijn meester en zijn meester – mijn hele lineage heb ik uit mijn duim gezogen. Het enige waarover ik beschik is deze vinger. Ongelooflijk, veertig jaar lang heb ik daarmee iedereen de mond kunnen snoeren. Velen voorgoed; meer dan enige andere meester in dit tijdgewricht. Maar zeg eens: wie bedroog nou wie?’ Hij maakte een buiging en trok zich terug in zijn vertrekken. De gasten gingen elk huns weegs, diep in gedachten verzonken.

 

Deze tekst maakt deel uit van Poort 3 van Niet om door te komen! De Poortloze Poort.

Ochtend- of avondeditie

We hebben een gratis mailinglijst.
Abonneer je op onze ochtend- of avondeditie

Categorieën: Hans van Dam Tags: de Poortloze Poort, niet weten, Poort 3, en zen 

Reageren is niet meer mogelijk

Menu