Acht tekenen van non-duale dogmatitis.
Advaita pedanta is fundamentalistisch non-dualisme.
Een fundamentalist is iemand die niet meer vatbaar is voor rede maar zich er onophoudelijk van bedient.
Pedant is iemand die alles doorheeft omdat hij geweldig is en geweldig is omdat hij alles doorheeft.
Hoe kom je erachter of iemand besmet is met advaita pedanta? Testen op antistoffen heeft geen zin, advaita pedanta is zo’n aandoening die het mentale afweersysteem bij de eerste blootstelling meteen lamlegt.
Gelukkig bestaat er een onfeilbare proef, waarvoor je alleen maar hoeft te kunnen praten, en welke non-dualist kan dat nou niet.
Stel bij een vermoeden van advaita pedanta gewoon een levensvraag, maakt niet uit welke. Wie ben ik? Wat is vrijheid? Is alles één? Wat is de kosmische grap? Wat is Bewustzijn? Waarin verschijnt puntje puntje puntje?
In het onwaarschijnlijke geval dat de ondervraagde zijn schouders ophaalt, in de lach schiet of een wedervraag stelt, heb je mogelijk te maken met een bonafide non-dualist. Iemand die het dualistische denken, en het doorzien daarvan, live doorziet. Hier en nu, in plaats van eens per week tijdens satsang, alleen achteraf tijdens de nabeschouwing of, meestal, helemaal nooit.
Maar als hij meteen begint uit te leggen hoe het allemaal zit, dan weet je wel hoe laat het is.
Als hij met grote stelligheid spreekt.
Als hij het vanzelfsprekend vindt dat hij de antwoorden geeft en jij de vragen stelt.
Als hij alleen maar in zijn eigen praatjes is geïnteresseerd en bovengemiddeld met zichzelf is ingenomen.
Als hij er geld voor vraagt in plaats van geeft.
Als hij jou als zijn publiek beschouwt en zichzelf als de ster en het terechte middelpunt van de belangstelling.
Als hij dat satsang noemt en een bijeenkomst in Waarheid.
Dan weet je precies hoe laat het is.
Tenzij je zelf van gisteren bent.
