Over het verschil tussen een dode leer en een lege leer.
Advaita is: geen onderscheid weten te maken.
Natuurlijk helpt het geen zier als ik dat zeg en jij het zonder meer van me aanneemt.
Non-dualisme is geen feit om toe te voegen aan je weetjes. Geen woord om toe te voegen aan je begrippen. Geen stelling om te verdedigen. Geen hokje om je hokjesgeest mee uit te breiden. Geen huisje om te heiligen.
Non-dualisme is een uitnodiging om je heilige weetjes, je heilige woordjes, je heilige stellingen, je heilige hokjes en je heilige huisjes tegen het licht te houden.
Zitten ze potdicht? Dringt er niets van buiten door? Dan zie je alleen nog maar je eigen verhaal. Dan heb je alleen nog maar gelijk. Dan is er geen beginnen aan.
Zitten er gaten in? Aha! Kun je erdoor naar buiten kijken? Wat zie je daar? Zie je iets? Kijkt er iets of iemand terug? Ben je het zelf of Zelf? Zie je wat of doorzie je wat? Waar houdt binnen op en begint buiten?
Ik kan de vragen voor je stellen maar ik kan ze niet voor je beantwoorden. Je moet het zelf onderzoeken. Minutieus. Stukje bij beetje. Keer op keer. Anders blijft het aangenomen kennis, een dode leer.
Non-dualisme is verworven onwetendheid, een lege leer.
