Vier vragen die je even veranderen.
Byron Katie presenteert Het Werk als een open gedachte-onderzoek, maar is het dat ook?
Mij doet het eerder denken aan een mindgame, met Byron Katie als Mastermind en stralend middelpunt. De zetten zijn voorgeschreven, de afloop staat vast.
Het Werk is net boter, kaas en eieren: als je het trucje doorhebt is er geen kunst aan.
Het Werk is net een toneelstukje: als je je aan je rol houdt ga je onder applaus af.
Hieronder een voorbeeldgesprek tussen Hans en Katie (echte namen bekend bij de redactie).
Hans: Mijn vrouw moet verdomme eens ophouden met enzovoort.
Katie: Is dat waar?
Hans: Goeie vraag zeg, daar had ik nog helemaal niet bij stilgestaan.
Katie: Kun je dat wel weten?
Hans: Nou je het zegt, eigenlijk niet, jeetje.
Katie: Wat gebeurt er als je dat gelooft?
Hans: Dan word ik ontzettend gespannen, goh, zou het daardoor komen?
Katie: Wie zou je zijn zonder die gedachte?
Hans: Liefdevol, vriendelijk, vredig en gelukkig, was het toch?
Katie: Keer het om.
Hans: Wát? O, dat. Nou, mijn vrouw hoeft van jou helemaal niet op te houden met enzovoort.
Katie: Is dat waar?
Hans: Dat zei je toch, ik bedoel, dat zeg ik toch?
Katie: Nog meer omkeringen?
Hans: Goed dat je het vraagt, ik moet zelf eens ophouden met enzovoort.
Katie: Is dat waar?
Hans: Wat ben ik, een hypocriet?
Je ziet, zo moeilijk is het niet, als je maar onthoudt dat de vragen antwoorden zijn, de antwoorden omkeringen en de omkeringen onomkeerbaar.
Toitoitoi!
