Wie de hoop opgeeft, geeft de toekomst uit handen
Oorlogen, ongelijkheid en toenemende onzekerheid: er lijken genoeg redenen om de hoop op een betere wereld op te geven. Maar wie zich neerlegt bij de bestaande machtsverhoudingen, laat de toekomst over aan degenen die daarvan profiteren.
In Hoop als ons geboorterecht pleit filosoof Ludo Abicht voor hoop als een bewuste keuze en een vorm van verzet tegen cynisme en passiviteit.
Volgens Abicht zijn er vandaag meer dan genoeg redenen om moedeloos te worden. Toch schuilt juist daarin het gevaar: wie onrechtvaardigheid als onvermijdelijk of vanzelfsprekend beschouwt, geeft de mogelijkheid op om de wereld te veranderen. Hoop vraagt daarom niet om blind optimisme, maar om inzicht in de werkelijke machts- en rijkdomsverhoudingen van onze tijd.
In zijn essay bouwt Abicht voort op het gedachtegoed van de Duits-Joodse filosoof Ernst Bloch, die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn hoofdwerk Het principe hoop voltooide. Voor Bloch was hoop allerminst vanzelfsprekend. Juist wanneer alles verloren leek, bleef hij zoeken naar mogelijkheden voor een betere toekomst.
Die gedachte vormt de kern van Hoop als ons geboorterecht. Abicht laat zien waarom het noodzakelijk is kritisch te blijven nadenken over de wereld waarin we leven en waarom verzet tegen cynisme en lijdzaamheid begint bij de overtuiging dat verandering mogelijk blijft.
Een filosofisch en maatschappelijk betrokken essay over de kracht van hoop, juist wanneer de omstandigheden daar weinig aanleiding toe lijken te geven.
Ludo Abicht (1936) studeerde klassieke filologie, filosofie en Duitse literatuur. Hij doceerde literatuur en filosofie aan de universiteiten van Antioch en Berkeley in de Verenigde Staten en aan de universiteiten van Gent en Antwerpen.
Hij schreef verschillende boeken over onder meer het jodendom, ethiek, Israël-Palestina, nationalisme, anarchisme en politieke filosofie. In 2024 verscheen bij Ertsberg Na de Groote Avond.
.
Geef een reactie