Oorlogen, ongelijkheid en toenemende onzekerheid: er lijken genoeg redenen om de hoop op een betere wereld op te geven. Maar wie zich neerlegt bij de bestaande machtsverhoudingen, laat de toekomst over aan degenen die daarvan profiteren.
In Hoop als ons geboorterecht pleit filosoof Ludo Abicht voor hoop als een bewuste keuze en een vorm van verzet tegen cynisme en passiviteit.
Ernst Bloch
Waarom ik niet twee minuten stil ben
De westerse herdenkingscultuur focust zich op dichtbij én op het schuldgevoel over het wegvagen van miljoenen joodse mensen via de industriële vernietigingsindustrie die de westerse ‘beschaving’ voortbracht. Het is een herdenkingscultuur geworden van selectieve empathie. Het dit-nooit-meer-parool lijkt enkel van toepassing op Europese landen. Het westerse bewustzijn herhaalt daarom dezelfde patronen die hebben geleid tot de gruwelen van de tweede wereldoorlog. Patronen die nu opduiken in genocides die worden voltrokken door ondemocratische en agressieve landen als Israël, Soedan, China (om enkele in het oog springende te noemen). Genocides die plaatsvinden met stilzwijgen of met steun van westerse regeringen, met voorop de Verenigde Staten.
