Boeken – De weidse blik.

De weidse blik is een manier van aanwezig zijn die we wellicht iets vergeten zijn, maar die heel behulpzaam is om een open, ontvankelijke houding uit te nodigen.

Het bestaat uit de volgende aspecten:

• Een weidse blik
• Alsof de wereld mij aankijkt
• Het hele lichaam ademt
• Ik ben mijn gewaarzijn.

Een weidse blik

Jan Klungers: ‘Ooit zwierven we door een open landschap. Her en der wat groepjes bomen en struiken. We vonden er ons voedsel en we kwamen gevaren tegen. Onoplettendheid was onvergeeflijk. Het kon je je leven kosten. Hoewel er overal een gevaar kon opduiken was het toch meestal wel veilig. Voor het moment dan. Je kon erin ontspannen. Wakker en ontspannen. Een weidse blik. En nam je iets waar dat anders was dan anders, een geluid, een beweging, een geur misschien, dan richtte je je aandacht daar onmiddellijk op. Focus. Alertheid. Bleek er geen gevaar dan ontspande je weer en keerde terug naar de weidse blik. Weidse blik noem ik het, maar het gaat niet alleen over kijken. Alle zintuigen zijn ontvankelijk. Niet gefocust maar open, ruimtelijk. Alles beweegt in een ruimte. Een tijdruimte.

In onze moderne wereld worden we voortdurend uitgenodigd om te focussen. Veel prikkels die onze aandacht opeisen. Lezen, beeldschermen. Allemaal uitnodigingen om onze blik te vernauwen en ons te focussen op dat wat onze aandacht trekt. Ook ons lichaam toont deze focus. Schouders iets opgetrokken, bovenrug iets gekromd, hoofd gebogen. Als we in gedachten verzonken zijn, of lopend een gesprek voeren zien we hetzelfde: de blik naar beneden gericht en het hele lichaam dat als het ware deze blik volgt. Kijk maar eens om je heen hoe dat eruitziet bij anderen. Zo ziet het er ook uit bij je zelf. Afgesloten. En zo kun je het ook bij jezelf waarnemen: ik en de rest van de wereld. Mijn innerlijk en de buitenwereld.

Merk op dat focussen niet hetzelfde is als concentratie. Focussen kan ook een heel onrustig aspect hebben. Je steeds richten op iets anders in je omgeving. Je impulsen volgend. Er kan ook iets in zitten van gevaar: waar is de wolf.

In de zentraditie en veel andere spirituele tradities lijkt deze weidse blik ook verloren te zijn gegaan.’

De stilte in gaan.
Naar binnen keren
De waarheid is uitsluitend diep in jezelf te vinden.
Dat!

Jan Klungers: ‘Mijn eerste zenretraites in de jaren zeventig deed ik in een katholiek klooster. Ik liep rechtop en keek frank en vrij de wereld in. Ik werd daarin gecorrigeerd. Ik moest mijn blik op de grond laten vallen, zodat mijn hele houding een houding van inkeer was.

De weidse blik zijn we een beetje vergeten. Terwijl het waarschijnlijk onze natuurlijke bewustzijnstoestand is. Ons vertrekpunt. We focussen als dat nodig is en keren weer terug naar de weidse blik zodra dat kan. Hoe raken we daar weer vertrouwd mee?

Dat zoiets simpels zo moeilijk is om vertrouwd mee te raken.
De weidse blik werkt overal. Om dat te ontdekken is het behulpzaam om eenvoudig te beginnen. Voor veel mensen blijkt de natuur een goede plek om te oefenen. De natuur wijst niet af. Wij wijzen doorgaans de natuur ook niet af. Maar niet voor iedereen is dat zo. Kijk dus vooral wat voor jou een rustige, vertrouwde plek is, een plek waar je je veilig voelt.’

Het  boek De weidse blik is uitgegeven in eigen beheer door Zen in Salland
(print on demand).
ISBN 9 7894 65333304
Het is verkrijgbaar bij:

https://www.boekenbestellen.nl/boek/de-weidse-blik/9789465333304

en bij de boekhandel.

De achterflaptekst:

Het geheim van het bestaan.
Er is iets in het bestaan wat we niet kunnen zien. Iets waaruit alles geboren wordt. Iets waar alles naar terugkeert. Een onvoorstelbare levenskracht die alles één maakt en toch de oneindige veelheid laat bestaan.
Ook in dit boek zul je niet een rechtstreeks antwoord vinden op de vraag naar het geheim.
Wat kun je hier wel in vinden?

De herkenning van onze afgescheidenheid èn de herkenning hoe we door onze manier van gewaarzijn weer heelheid kunnen vinden.
Zo hervinden we onze ware natuur. Onze natuur die verder reikt dan de grenzen van ons lichaam.