China verzamelde in Suizhou vertegenwoordigers van het zenboeddhisme uit de verschillende Belt and Road-landen – en vroeg hen om de toespraak van Xi Jinping van 18 oktober te bestuderen.
Het derde Belt and Road Forum, dat vorige week in Peking werd gehouden, was een zicht op de de Chinese harde macht, waarbij Xi Jinping en de Russische president Poetin de economische en militaire macht van hun bondgenoten vierden. Belt and Road gaat echter ook over zachte macht en subtiele propaganda, zoals bleek uit een evenement in de prefectuurstad Suizhou in de provincie Hubei, die bekend staat als de vermoedelijke geboorteplaats van Yandi, een van de drie mythologische voorouders van de Chinese natie.
De Dahong berg in Suizhou is heilig voor Chinese boeddhisten en abt Yin Shun van de Dahongshan Ci’en Tempel is toevallig de vicevoorzitter van de China Buddhist Association, het instrument van het Verenigd Front om het Chinese boeddhisme te organiseren en te controleren.
Zich goed bewust van de populariteit van het zen (Ch. Chan) boeddhisme over de hele wereld, had de CCP het idee om zenboeddhisten van de Belt and Road landen te mobiliseren. ‘Onder leiding van het Verenigd Front’, zo werd duidelijk gesteld, kwamen op 19 en 20 oktober vijfhonderd afgevaardigden van over de hele wereld bijeen in de Dahongshan Ci’en Tempel.
Ze bezochten boeddhistische centra en hielden gemeenschappelijke ceremonies, maar ze werden ook gevraagd om de toespraak van Xi Jinping op de derde Belt and Road Summit, uitgesproken op 18 oktober, te bestuderen en te bespreken. In Xi’s toespraak vonden ze een verzekering van China’s welwillendheid ten opzichte van Belt and Road partners, net zoals de Chinese ‘pioniers van de oude zijderoutes hun plaats in de geschiedenis veroverden, niet als veroveraars met oorlogsschepen, kanonnen, paarden of zwaarden. In plaats daarvan worden ze herinnerd als vriendelijke afgezanten die kameelkaravanen en zeilschepen vol goederen aanvoeren.’
‘Belt and Road-samenwerking’, zei Xi, ‘is gebaseerd op het geloof dat de vlam hoog oplaait als iedereen hout aan het vuur toevoegt’, een principe dat zich verzet tegen ‘unilaterale sancties, economische dwang en ontkoppeling en verstoring van de toeleveringsketen.’ Welk land beschuldigd werd van dit laatste kwaad was niet moeilijk te begrijpen, zelfs voor zenmonniken die niet bijzonder geïnteresseerd zijn in politiek.
De bijeenkomst in Suizhou was meer dan folklore. Het was onderdeel van een wereldwijde strategie waarbij de door de overheid gecontroleerde organen die toezicht houden op de vijf toegestane religies gebruikt worden voor internationale propaganda met als doel de wereld ervan te overtuigen dat China religieuze vrijheid garandeert en dat de vertegenwoordigers van de Chinese Boeddhistische Associatie en haar tegenhangers voor andere religieuze tradities erkend moeten worden als bonafide religieuze leiders in plaats van de marionetten en Quislings van de CCP die ze in werkelijkheid zijn. Het is perfect te combineren met Xi’s dromen van wereldwijde hegemonie door middel van het Belt and Road Initiative. En zelfs het zenboeddhisme wordt voor dit doel gemobiliseerd.
Jiang Tao gebruikt om veiligheidsredenen een pseudoniem.
