Ik rij vrij vaak over een kade langs de boezem in Kloosterbunkerstad. Riet, lucht, water en wat steigertjes. In de boezem wordt het overtollige water opgevangen uit de Rotte en andere rivieren en kanalen. De weg bestaat uit klinkers met bochten. Ik passeer een groepje bejaarde fietsers, de leider voorop, hij leidt de kudde. Maar geen geblaat.
Voor mij is de boezem meer dan water, het is herinnering. Mijn grootvader had in de landerijen zijn dahliakwekerij. Mijn vader later de tuin, een groot stuk grond, waar ik vanuit Noord naar toeliep, tussen de twee molens de sloot over, zei mijn moeder. Op een dag verloor mijn broertje van vier zijn evenwicht op die plank, viel in de diepe sloot en trok mij aan mijn benen mee. Het was heerlijk stil onder water maar mijn moeder redde ons, ze zag toen ze de dijk opliep twee plukjes water boven het kroos, het schijnt zo te zijn dat een drenkeling drie keer boven komt. We kregen van haar een draai om de oren van blijdschap omdat we bijna verdronken waren.
Ook in Terbregge rukt de verstedelijking op maar ik zie nog veel herkenningspunten uit mijn jeugd, zo mooi. Mijn boeddhistische leraar hield de studenten altijd voor om in het nu te leven, vroeger was voorbij. Zo rijdend over de kade ontmoet ik weer dode familieleden die in dat gebied hun voetstappen zetten. Vroeger is eigenlijk nooit voorbij, het zit in mij.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Simone Triesman zegt
Dag, ontstellend dat mensen zo verharden. Ik begrijp het wel, ze zitten veilig en hoog en droog achter hun schermpje en denken dat ze alles maar mogen en kunnen zeggen. Helaas leven we in een vluchtige en etherische tijd., waar men niet meer echt nadenkt over de gevolgen van wat men schrijft. Ik ben leerkracht en probeer de leerlingen bij te brengen dat je goed moet nadenken voor je iets schrijft. Awareness is ook een belangrijk gegeven.
Ik vind het alvast een fijn stukje van Joop Ha Hoek! Fijne dag Simone.