Een mening hebben over hoe mijn lichaam behandeld wordt na mijn overlijden is altijd prematuur: het moet nog gebeuren. Of, in mijn geval: volgens sommigen had het al gebeurd moeten zijn. Mijn artsen zijn anders.
Peter Pijls
Peter – Gips, krukken en de brace
Nadat ik ruim tien jaar in Venray woonde, begon ik buitenshuis te merken dat mijn aanwezigheid in de fysieke nabijheid van zieken als helend werd ervaren. In tegenstelling tot mijn oma Judith sta ik niet bekend als kruidenvrouw. Anderen wezen mij erop. In de praktijk komt het erop neer dat ik in winkelstraten en op pleinen wel eens een minuutje klets met invaliden, geesteszieken of combinaties van beide.
Peter – De ring met het doodshoofd
Zijn beperkte scholing, LOM-onderwijs, en de soort onbevangen naïviteit die koninginnen van de straat zoals hij aan zich hebben kleven, maakten hem in zijn communicatie open en direct. Eerder vandaag las ik een interview met Lou Reed (Velvet Underground) die zoals bekend solo veel liedjes schreef over types die op Joseph leken, onder wie Lou Reed zelf.
Peter – ‘Mijnheer Pijls ziet er vandaag niet zo verzorgd uit’
De psychiater bij de crisisdienst was trouwens wel geweldig. Ze had zelf ook een psychose gehad, wat me enorm geruststelde.
Peter – In het nachtblauw van de laatste ronde
Ondanks of juist daarom was Verhagen een flowerpower hippie van de eerste generatie die de naam van Paradiso en de Melkweg (Milky Way) bedacht. Hij bleef levenslang houden van zijn Zeeuwse jeugdliefde Conny Tavenier. Met zijn latere vrouw kreeg hij een zoon. Het huwelijk liep spaak. Hij begon vanuit het niets en zonder opleiding te schilderen. Daarbij verbruikte hij veel verf. De vloer van zijn Amsterdamse etage was op zeker moment bedekt met een dikke, hard geworden laag. Het appartement stortte in en werd onbewoonbaar. Een architect bezorgde Verhagen een etage tegenover Amsterdam Centraal.
Peter – Oostenwind
De fysieke ervaringen door de afkick en de daarbij horende visioenen konden indrukwekkend zijn. Op een ochtend, nog heel vroeg, meende ik vanuit het oosten een harde wind door mijn woonkamer te voelen waaien. Zo intens, dat ik me schrap zette in mijn rolstoel.
Peter – De folterfragmenten van Emil Cioran
Dat Ceauçescu uiteindelijk ten val kwam toen hij tijdens een uren durende toespraak feitelijk werd weggehoond door een massa zich als toehoorders verklede haters terwijl hij het niet doorhad, zegt iets over het paralleluniversum waarin hij leefde. Even later werd de gevallen leider met zijn vrouw standrechtelijk geëxecuteerd door haastige militairen.
Een katholiek meisje van 27
Karoline Leavitt is de jongste perschef van het Witte Huis.
Peter – Pre birth face
Onderstaande poging tot een prozagedicht vat de tijd samen dat ik aan zenmeditatie deed, en wat ik ervan leerde. Ik mediteerde een jaar lang in een groep en ging daarna thuis verder. Zo fanatiek, dat ik er rand-psychotische verschijnselen van kreeg.
Peter – Verlies als kwaliteit (2015)
Ik moet wel eens glimlachen als ik bedenk dat ik veel lijk op een monnik die in een doodstille kloostercel bidt en mediteert. En dan te bedenken dat ik diep van binnen een schranser ben en te lang zo leefde. Het kost me juist daarom weinig moeite me te verplaatsen in de drijfveren van de asceet die ik werd. Al zal mijn afkeer van monotheïstische religies voorkomen dat ik me daadwerkelijk ooit terugtrek in een kloostercel (en me bijvoorbeeld laat inmetselen, wat heremieten in de Middeleeuwen wel deden).
Peter – Dertien jaar mededogen in Venray
Terecht zag Michel Foucault dat de omgang met zogenaamde gestoorden of krankzinnigheid tijd- en modegebonden is. Het Middeleeuwse Dolhuys waar de kleinburger op zondag tegen betaling vastgeketende mensen mocht uitlachen en sarren lijkt passé. De realiteit is anders.
Peter – Een pleidooi voor cynisme
De bijnaam voor de oude cynici luidde „honden”. Onbekend is waar die Geuzennaam precies vandaan komt, maar ik vind het een goeie. Zelf ben ik ook een soort hond. Ik snuffel overal rond, ben afhankelijk van bedeling en sommige mensen denken me te kunnen imponeren door me afgekloven botten toe te werpen of me wortels voor de neus te houden (om die op het laatste moment weer terug te trekken).
