Soms laat ik me leiden door intuïtie, mijn zesde zintuig, een onderbuikgevoel om situaties of mensen direct aan te voelen zonder er over na te denken. Een vorm van innerlijk weten.
Meestal geeft dat aanvoelen mij gelijk en handel ik ernaar. Toen ik nog onderzoeksjournalist en misdaadverslaggever was redde mijn intuïtie mij enkele malen het leven. Of trof ik achter gesproken woorden de voor mij werkelijke situatie of motieven aan van mijn gesprekspartner.
Ik weet niet waar die intuïtie vandaan komt. Mogelijk gevoed door levenservaring, al had ik die ook al toen ik een puber was. Kijken, om mij heen zien is voor mij erg belangrijk. Gedragingen zeggen meer dan duizend woorden. Dat ervoer ik ook in sangha’s waar ik aan deelnam.
Soms blijft er van die hele intuïtie niks over. Heel lang geleden was ik bij een voedselgroothandel. In het gangpad op de wijnafdeling zag ik een zeer grote man staan naast een kleine vrouw. Ik ervoer bange voorgevoelens. Tot ik de man tegen de vrouw hoorde zeggen: Mama, welke wijn drinken we vanavond bij het eten?
De werkelijkheid zegt meer over intuïtie dan het gevoel, het zesde zintuig. Soms worden aardige mensen secreten en had ik dat niet verwacht. Niet-weten?
Geef een reactie