Vanmiddag keek ik naar spelende kinderen in de sneeuw. En opeens moest ik denken aan een gebeurtenis die mij al heel lang geleden overkwam in een bevroren en besneeuwd groot bos.
Het was op een zaterdagmiddag en het vroor stevig. Met mijn twee kleine kinderen, de lieve Rottweiler Quintus en een slee ging ik naar het bos. De hond fungeerde als trekpaard voor de slee en de twee kinderen vonden het prachtig om voortgetrokken te worden. Af en toe vielen ze in de sneeuw en werd hun kleding nat.
We hadden veel plezier tot het begon te schemeren en ik besefte dat ik de weg kwijt was en niet meer wist waar ik mijn auto had geparkeerd. Ik raakte licht in paniek. Mobiele telefoons waren er nog niet in die tijd. Ik moest het zelf opknappen. Quintus bleef de slee trekken en mijn twee kinderen hadden het volste vertrouwen in hun vader die ze wel veilig thuis zou brengen. En net op het moment dat de duisternis echt begon in te vallen en het nog harder begon te vriezen zag ik de auto op een bospad staan.
Thuisgekomen warmden we ons op bij de houtkachel – die was toen niet zo besmet, en dronken we een kop warme chocola. Pas veel later heb ik mijn kinderen verteld hoe angstig ik die middag met hen in die bossen was.
Moge iedereen een lang, gezond en gelukkig leven hebben, niemand uitgezonderd.
Vrede en alle goeds, zeggen de Franciscanen.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.