Gisteravond, zo vlak voor het naar bed gaan, werd ik vreselijk onpasselijk door het onwaarachtige gedoe van onze politici. In het Journaal zag ik dat minister Hennis van Defensie haar ontslag als minister zou aanbieden aan de Koning en dus opstapte als minister. Dat juich ik van harte toe, hoe sneller hoe beter dat die vrouw verdwijnt. En nooit meer terugkeert op het politieke toneel.
In juli vorig jaar kwamen twee militairen om in Mali bij een oefening met een mortiergranaat. Dat ongeluk had kunnen worden voorkomen, oordeelt de Onderzoeksraad voor Veiligheid. Hennis had dat ongeluk kunnen voorkomen. Op basis van informatie uit berichten weet ik dat die mortieren afkomstig van het Amerikaanse leger zijn en door het leger in een Europees voormalig Oostblokland zijn gekocht en van tevoren niet zijn getest. Is dat dan nog een ongeluk? Wordt Hennis nu als verantwoordelijke en schuldige strafrechtelijk vervolgd? Justitie heeft wel zwakkere zaken opgepakt en de dader veroordeeld.
Ineens hoorde ik ‘pang pang’ in mijn woonbunker. Met de mond gevormde geluidjes van Nederlandse militairen die het bij oefeningen zonder munitie moeten doen en in opgekalefaterde voertuigen rond moeten rijden. Al jaren. Het leger is een verroeste afvalbak geworden, onder het beleid van onder andere deze minister.
Ineens werd ik nog onpasselijker toen ik een lange rij ‘volksvertegenwoordigers’ langs de bijna afgetreden minister zag defileren in de zaal van de Tweede Kamer. De mannen en vrouwen schudden de minister de hand en zij aaide een van hen over de wang. Waarom vormde zich die lange rij? Werd de vrouw bedankt voor haar aftreden of hadden de vertegenwoordigers meelij met haar? Valse rituelen zijn het. Er zal toch wel een achterdeur zijn in die Kamer.
Tussen het kotsen door realiseerde ik me dat de handenschuddende ‘volksvertegenwoordigers’ voor duizend kilo medeverantwoordelijk zijn voor de staat waarin ons krakkemikkige leger zich bevindt. Bezuiniging op bezuiniging stapelde zich in de loop der jaren met hun toestemming op. Niets is erger dan weten en niet in te grijpen.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, heimwee naar Chef, de Kloosterbunker, Bunkerstad, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren. De politiek de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. Kwaad spreken over Feyenoord. Breken met de familie. Het haten van planten en groenten. Aantijgen of beschuldigen. Het stopzetten van gedachten.
Kryno zegt
Eens! Nu is de minister weg maar de mensen onder haar op de ministerie hebben ook heel wat uit te leggen. Wanneer hebben zij geen tegengas gegeven? “Nee, nu is het afgelopen anders vallen er doden!”
marein zegt
ja! nooit handelen! zitten! moedig stilstaan!
nic_schrijver zegt
Voor een volger van de dhamma bespeur ik weinig mededogen voor de volksvertegenwoordigers genoemd in het artikel.
Johannes zegt
Ik heb dat rapport niet gelezen, maar hoe kan een minister weten dat die granaten ondeugdelijk zijn? Daar heeft ze toch helemaal geen verstand van en daarover wordt ze toch over geadviseerd die mensen die er echt verstand van hebben.
WAM van Loenen zegt
En niet alleen maar een krakkemikkig leger door bezuinigingen. De Nationale Politie die zijn werk niet goed kan doen, problemen in ouderen-jeugd-thuiszorg, wegbezuinigen van nuttige arbeidskrachten waardoor degene die mogen blijven overbelast raken. Wanneer komt er in de politiek, en onder burgers, het besef dat als het weer goed gaat met de economie je kijkt naar wat eekhoorns ’s zomers doen. Een reservevoorraad aanleggen voor slechtere tijden. In ons menszijn geval een financiele buffer en/of staatsschuld een stuk aflossen om over een jaar of zeven, bij de volgende recessie, te kunnen putten uit reserve of een staatslening kunnen aangaan. Nu wil iedereen weer gaan meeprofiteren van economische groei, meer gaan verdienen en ook de staat klapt er financieel weer tegenaan. Met het verlagen van belastingen voor werkenden en vermogenden en het verhogen van belastingen op boodschappen (voor o.a. de bijstandsmoeder en de uitsluitend AOW’er). Niet dat de midden en hogere sociale klasse het slecht hebben, maar ‘ze hebben laatst de grootste financiële offers gedragen.’ Op naar de volgende recessie met het opnieuw moeten wegbezuinigen van de doelmatigheid van politie, leger en zorg. Waar blijft de politieke partij van de gelijkmatigheid (PvdG)?