Mijn vriend is een intellectueel persoon met een goede baan. Deze week zei hij tegen mij: zondag en maandag gaat mijn hond praten, zo wordt gezegd, maar ik weet niet of ik hem kan verstaan. Hij sprak op serieuze toon. Ik dronk snel mijn kopje koffie op en verliet de woning alsof de duivel mij op de hielen zat. Het is verschrikkelijk om zo een goede vriend te verliezen.
Het liet me maar niet los, die hond en dat spreken. Ik zocht op internet- ik heb een Moleskine agenda waarin geen feestdagen op de pagina’s staan vermeld, op wat er zondag en maandag aan de hand is: Pinksteren, eerste en tweede dag. Ik las verder op een site:
‘Plotseling kwam er uit de hemel een geluid dat leek op een enorme windvlaag en het vulde het hele huis, waar zij zaten. Op hun hoofden vertoonden zich tongen als van vuur, die zich verdeelden, en het zette zich op ieder van hen. Zij werden allen vervuld met de Heilige Geest en begonnen in vreemde talen te spreken, zoals de Geest het hen gaf uit te spreken.’
Dat is het waar mijn vriend op doelde, een gebeurtenis die weken na de dood van Jezus plaatsvond in een woning waar zijn discipelen en anderen zich verzameld hadden. Over honden werd niet gerept op de site. Het is mogelijk de wens van mijn vriend om zich de komende dagen te kunnen verstaan met de hond, anders dan ‘braaf’ en ‘aan de voet’ en de angst dat als na tweeduizend jaar het moment daar is en de vlam zich manifesteert op de kop van het dier, hij het gesprokene niet begrijpt, verstaat. Dat hij het contact verliest op dat mooie moment.
Die angst heb ik altijd, ook buiten de christelijke dagen om. Dat ik mijn gepraat niet gehoord, niet begrepen wordt. Niets is zo erg als buitengesloten worden.
Moedig voorwaarts.
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, heimwee naar Chef, de Kloosterbunker, Bunkerstad, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren. De politiek de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. Kwaad spreken over Feyenoord.