Gisteravond rinkelde de telefoon. Ik nam aan, aan de andere kant van de lijn een man. Het gesprek duurde enige tijd, bijna een uur.
Het telefoongesprek ontspande mij. Het was praatjepot. Boeddhistische zin en onzin passeerden de revue. Ik vertelde de man-aan-de-andere-kant-van-de-lijn hoe ik vandaag op een plein in Rotterdam een donkergekleurde man met twee cilinders zag staan en daarvan was geschrokken. Boem? Een seconde later zag ik dat het professionele brandblussers waren en dat de donkere man die kwam omruilen omdat hij een winkel binnenging en er even later met twee brandblussers weer uit kwam. Over vooroordelen gesproken.
De andere kant telefoonman zei: je moet de E uit je achternaam slopen. Ik dacht na en besefte dan Joop Hok te heten. Ik was ooit een liefhebber van de serie ‘De Hokjesman’ van de VPRO, waarin een antropoloog bevolkingsgroepen kwalificeerde en in een hokje stopte. Boeren, burgers en buitenlui, gekken en dwazen. Professoren en achterstandmensen. Zouden er mensen zijn, vroeg ik mij af, die zo getraind of onthecht en vrij zijn dat ze zien en horen zonder te oordelen.
Ooit hielden twee politiemensen een donkere zanger staande omdat de combinatie donker gekleurd en dure auto hen vreemd voorkwam. De ene agent herkende na de staande houding al ras de zanger die met excuses verder kon rijden. Ook weer vreemd, omgekeerd racisme. Een bekende donkere zanger kan geen auto gejat hebben, zeggen ze daarmee. Of ze wilden niet de indruk wekken dat te denken.
Zo zijn we allemaal onze eigen Hokjesman. Onze eigen beginnende brandblusser.
Moge iedereen een lang, gezond en gelukkig leven hebben, niemand uitgezonderd.
Vrede en alle goeds, zeggen de Franciscanen.
Laten we een eind maken aan oorlog en geweld, stop de wapenhandel.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
zeshin zegt
Hallo meneer de Chef,
mag ik wel even grinniken om dit essay.
Hoe geconditioneerd is het mensen ras? Dit hier is een behoorlijk groot hok waar allemaal boeddhisten hun ei in leggen. Gelukkig heb jij het slot van de deur gesaboteerd en iedereen kan zo in en uit lopen. Maar wat hangt er een vreemd bord op die deur? je zou verwachten dat er een bord op zou hangen: ‘Boeddhistenhok’ Maar er staat op:
‘Als je de Chef zoekt werk dan aan je tegenwoordigheid van geest en zie hij existeert in iedereen die je ontmoet