Het is vandaag niet zomaar achttien april 2016, nee, het is de datum dat Chef zich buiten bloot geeft. Niet helemaal natuurlijk, maar wel zijn voeten. Elk jaar midden april worden de sokken van Chef gewassen en gedroogd en verdwijnen ze tot half oktober in de sokkenla. Dat is al heel veel jaren zo. Zijn oude bootschoenen grijnzen hem toe, tempelschoenen worden ze door sommigen genoemd. Chef schopt ze makkelijk uit als hij een boeddhistische ruimte betreedt. De schoenen houden niet van sokken, ze doen er alles aan om ze te draaien. Chef begrijpt dat wel.
Chef loopt binnen in de Kloosterbunker- maar ook bij anderen die hij vertrouwt en niet achter zijn rug roddelen over ‘die blootsvoetse vreemde man’ graag op blote voeten. Zijn voeten merken alles op, het zijn de lage hersenen van zijn lijf. Een vloer is warm of koud, vlak of met hindernissen, lief of ellendig. Het zijn antennes.
En nu is de dag aangebroken dat hij ook buiten de blootvoetperiode ingaat. Vanmorgen werd hij met dat besef wakker en maakte zijn pedicure er later op de dag deelgenoot van. Haar partner deed vorige week hetzelfde, vertelde ze. Natuurlijk, zei Chef.
