In het boeddhisme wordt mediteren zitten genoemd. Wij van de redactie hebben goeie ervaringen met zitten. Er zijn momenten dat je wel met een auto ergens naar binnen wilt rijden om je gramschap te uiten over een reactie, vervelende opmerking of belediging. Of de envelop van een dreigbrief aan het dichtplakken bent. En zie: na een half uurtje zitten blijft de auto gewoon in zijn parkeervak staan en is de geest wolkeloos. We kunnen het iedereen aanbevelen.
Gedachten komen en gaan tijdens zo’n meditatie. We doen er niks mee, grijpen ze niet vast. Wat heerlijk. De enige vijand op zo’n moment is het wegzakken in de armen van Morpheus, de slaap. Want meestal tijdens het mediteren is het heerlijk rustig. Regelmatig wordt die stilte in de RedactieRuimte, de voormalige Kloosterbunker, tijdens het zitten echter verstoord zullen we maar zeggen, door een korte snurk van de chef. We weten dan: hij doet een tukkie. Dat is volgens het boeddhisme niet leuk, soms wel verklaarbaar want de chef heeft een druk leven en slaapt kort. Nog erger is als de chef gaat wiegelen en neerstort. Zijn normgewicht is honderd kilo- de chef heeft zware botten en hij lijdt aan overgewicht. Dus de klap is enorm.
We hebben nu vesten gekocht die een mens overeind houden. Vesten met magneetjes die allerlei zenuwbanen in de rug stimuleren en ons wakker houden tijdens het zitten. Voordeel is dat als we nu toch in slaap vallen en omkukelijken we dat heel elegant doen. Het is net de maanlanding, zonder stof. Chef is blij met het vest, eigenlijk een gordelband. Hij snurkt nog wel, heel soms, maar valt niet meer om. En zeg eens eerlijk, wie van jullie is nooit eens in slaap gevallen tijdens mediteren?
