Vandaag ging het gesprek op de redactie over boeddhistische gezinnen. Ja, die zijn er echt en onze krant heeft er al een paar keer melding van gemaakt. Wij kennen er ook enkele persoonlijk. Kinderen die opgevoed worden door ouders die het achtvoudige pad volgen en het boeddhisme praktiseren. Chef vermoedt dat de kinderen later ook wel die levenshouding aannemen, ze krijgen het boeddhisme letterlijk met de paplepel ingegoten.
Chef gelooft niet in een scheppende God, maar noemt zich niet vaak atheïst, omdat hem dat weer in een hokje plaatst. En hij haat hokjes. Toch past dat atheïsme heel goed bij het boeddhisme, vindt hij. Boeddhisten zijn, zo vermoedt hij, zelfverzekerde en autonome mensen die geen God nodig hebben om hun leven te leven. Het zijn geen gelovers maar doeners.
Chef was bijna een christen geweest- op de lagere school met de Bijbel kreeg hij elke dag les in godsdienstonderwijs en leerde psalmen en gezangen uit het hoofd die hij nu nog kan reproduceren. Maar bij hem thuis waren ze socialistisch, communistisch, zelfs marxistisch, dus dat was geen goede voedingsbodem voor het christenschap. Er werd veel gediscussieerd en onderzocht in huize Hoek en de boeken van de Arbeiderspers verslonden.
Waarom, waarom, ging de chef dan naar een zwaar gereformeerde school, vroegen we hem. De school met de Bijbel. Chef kan het niet meer navragen, zijn ouders zijn dood. Maar hij vermoedt a) dat dat was omdat zijn grootouders van moederskant christelijk waren en dat praktiseerden b) omdat de christelijke school op nog geen halve kilometer van zijn huis gelegen was en de openbare iets verder en de schoenen met zolen van kurk bij Van Haren werden gekocht en het geld zijn ouders niet op de rug groeide en c) dat er een zondagsschool was, zodat zijn moeder de gelegenheid had het maal voor te bereiden zonder gestoord te worden door haar zes kinderen en d) dat vader die dag ongestoord van de radio met sportverslagen van Jan Cottaar kon genieten. Zo simpel zit het leven soms in elkaar.
Bestaat er een God, chef vindt dat een achterlijke vraag en niet zinvol om te stellen. Het woord zegt het al: het is geloof. Waren zijn ouders niet zo rood geweest, dan was hij nu misschien lid van de Christen Unie geweest.
Moge iedereen gelukkig zijn, met name jij.
Vrede en alle goeds.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Joost zegt
Ik denk dat ieder mens zich die “ achterlijke vraag “ wel eens heeft gesteld. En dat is niet vreemd toch.
De verhevene heeft het bestaan van 1 God niet ontkend maar zei in het hertenpark als andwoord op die vraag
“ die kennen we niet. Ik geloof,ja geloof dat die vraag in ieder geval niet tijdens je aardse bestaan word beandwoord.