‘Beste Boeddha, elke morgen als ik wakker word is mijn eerste gedachte: wat voor shit gebeurt er vandaag weer. Wie wordt er onthoofd, ontslagen, beledigd, ziek, vermoord, gevangen gezet, vernederd, op-en weggejaagd. Welke godsdienst claimt de ene en echte waarheid te verkondigen. Welk mens stelt zich boven de andere? Welke grote mond wint het van het stille individu?
Waarom worden homo’s, Joden, moslims, Palestijnen, Tibetanen en al die anderen bespuugd en als inferieur afgedaan en behandeld. Waarom behandelen wij dieren zo slecht? Blijven we volharden in ons egoïstisch gedrag dat onze wereld vernietigt. Ik voel me onderhand zo machteloos. Of kan ik deze vragen niet stellen? Is het mijn ego, dat nare ventje, die die vragen stelt en angst creëert?
Boeddha, ik weet het: lijden, opheffen, het achtvoudige pad. Ik zit me suf te zitten op het kussen. Op mijn eigen vierkante meter leidt dat tot enige rust. Maar buiten…Ik heb schrik om de kijkbuis aan te zetten. Het is het riool van de wereld, wanhopige mensen, dode mensen, vluchtende mensen, moordenaars, liegende politici, armoe, uitgeprocedeerde mensen, uitgeteerde mensen, dappere mensen. Vredesprijzen die geen ruk voorstellen.
Het laat mij niet onberoerd, ik ben ook maar een gewoon mens. Ik zou in rust dit vreselijke schouwspel moeten kunnen aanschouwen, het is zo het is, me concentreren op mijn ademhaling, mijn hoofd leeg maken. Maar op het moment dat ik ’s morgens mijn ogen open komen die enge beelden en gedachten eerder dan de leegte, de rust.
Ik schrijf deze tekst ook aan de mezelf omdat de boeddhanatuur ook in mij zit. Maar ook het geweld, compassie en liefde. Op een dag zou ik een Boeddha kunnen zijn, al besef ik met het schrijven van deze tekst wel eens geschrapt te kunnen worden uit het boeddhistisch register. Ik weet ook wel dat de nooit stollende lavastroom van al die ellende en pijn niet ophoudt, maar daarom is dat leed niet minder groot. Zo overweldigend, zo onbeschrijflijk, in woorden niet weer te geven.
Er is geen pad maar onderhand een zestienbaans snelweg voor nodig om velen en mijzelf inzicht te verschaffen in het opheffen van het lijden. In de geesten van honderden miljoenen mensen die elke dag weer machteloos toezien hoe er met al die meditatie, oefeningen, rituelen en gebeden helemaal niks ten goede keert. Dat goedheid het kwade echt niet overwint. Dat prachtige, vredevolle zaadjes niet tot wasdom komen in deze gedegenereerde tijd. Je zou er moedeloos van worden, Boeddha.
Laatst viel de standaard met uw tekst ‘…nooit komen uitingen van haat in deze wereld tot rust door haat, maar door niet te haten komen ze tot rust, dat is een eeuwige wet’ om op mijn bureau. Ik had moeite de kaart weer overeind te zetten. Ik was boos. Ik ken zoveel mensen van goede wil, ik reken mij daar ook toe, maar we zijn niet in staat de shit uit te bannen. Dat moest ik even kwijt, Boeddha. En ja, ik blijf zitten en trainen. Wat kan ik anders? Zelfs als er een muur opdoemt is er altijd wel een plekje waar ik mag staan.’
Moge iedereen gelukkig zijn, met name jij.
Vrede en alle goeds.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Wouter ter Braake zegt
Ik voel mee met dit lijden door de blik op het oneindige lijden. Jij kent ze ongetwijfeld de houding, het gedrag en de zienswijzen om om te gaan met de onbeschrijfelijke poel van ellende die de wereld ziek maakt. Het is, om op zijn Rotterdams te zeggen ‘allemaal zwaar klote’.
Wat kan je doen? Het is. En omdat we voelen, vinden, weten dat het echt ellendig is kun je misschien rust vinden in de wetenschap dat je een ‘spiritueel strijder’ bent, een ‘zwaardvechter met het woord’. Op die wijze houden wij de verwarde menselijke ziel een spiegel voor. En kunnen we straks vredig ons overgeven aan een paranirvana, wetende dat we gehandeld hebben in een Boeddhistische geest.
Ik geef niet op. Ik geef me niet over. Ik strijd door tot mijn lichaam niet meer kan en geruststellend laat weten: ‘hier is het genoeg geweest. Je mag loslaten’.
Ludo zegt
Dezelfde gevoelens ten aanzien van negatieve gebeurtenissen op het wereldtoneel overvallen m.i. het grootste deel van de mensheid. Tegenover al die shit staan we machteloos. Wat we kunnen doen is ons niet laten overheersen door deze waanzin maar proberen om via welke weg en ieder op zijn manier dan ook ten minste te ‘heersen’ over de gevoelens die bij deze kwalijke gedachten opkomen. Dit vergt moed en doorzettingsvermogen. Uitzonderingen te na gesproken, willen en kunnen veel mensen dit. Alvast een begin met het bijdragen aan een meer vredige wereld? Moedig voorwaarts!
Warme groet!
Karin Vermeulen zegt
Zo waar dit en herkenbaar! Ook wetende dat je geen antwoord krijgt en ook nog eens met deze vragen blijft worstelen; om wanhopig van te worden.. Standvastig maar de witte zaden blijven voeden en dagelijkse dankbaarheid.
Carlien zegt
Wat doet het goed om deze constante interne strubbeling met betrekking tot al het lijden, het geweld, de ellende in de wereld om ons heen op deze vrijdagochtend ook te mogen lezen, zien en herkennen bij Joop, Wouter, Ludo en Karin. Bij mensen die veel meer ervaring hebben in het spirituele pad dan ik. Te begrijpen dat ik mag twijfelen en soms wanhopen maar toch ook vrede mag vinden in het blijven oefenen, in het stil zijn, in innerlijke rust en dankbaarheid.
Dank jullie wel!
Carlien
Joost zegt
Joop je word zwaar op de hand. De laatste tijd gaan jou stukjes ook altijd over vroeger. Altands dat valt mij op.
Het verhaal van de grote negativiteit kan iedereen vertellen.. Kop op Joop we zijn als mensen hier nog maar een miliseconde gerekend naar de kosmische tijd. Er is nog veel te leren elke dag. Gisteren is voorbij,morgen weten we niks van dus nu.🙏
Joop Ha Hoek zegt
Het nu bestaat niet, het is altijd vroeger.
Martrees zegt
JoHaHo, je bent de kerstman van mijn ochtendhumeur. Vanmorgen werd ik blij door herkenning. Ook wijze denkers hebben hun moeilijke momenten. Gelukkig weten we dit: niets is perfect, niets in permanent en niets is persoonlijk. We zullen allemaal gelukkig zijn. Ook jij