Het jaar 2023 – dag 325 – doodopafstand

Het vermoorden van mensen, door sommigen oorlog gelabeld, zoals in het conflict Hamas/Israël en Rusland/Oekraïne, gebeurt vaak met raketten die vanaf een afstand worden afgevuurd. Degene die op de knop drukt ziet zijn slachtoffers niet in de ogen, hoort zijn of haar pijn niet. Opengereten lichamen, gedecimeerde gezinnen en families. De knopdrukker doet gewoon zijn job. Ik geloof dat een mens 1 atmosfeer druk kan hebben. De vernietigers, leger of militairen genoemd, opereren ook vanuit vliegtuigen en tanks. Ze doden op afstand en kennen meestal hun slachtoffers niet. Onder wie vrouwen en kinderen.

Ik heb wel verhalen gelezen over twee soldaten van twee strijdende partijen die tegenover elkaar stonden, de vuurwapens gericht, elkaar in de ogen keken en elkaar lieten leven. Volgens het oorlogsrecht zouden ze geëxecuteerd moeten worden wegens plichtsverzuim, vermoed ik.

Ik haat moorden, ook als dat oorlog wordt genoemd en mensen er verzachtende labels opplakken zodat de dader dat straffeloos kan doen. Toen in 2014 boven Oekraïne een burgervliegtuig met de vlucht MH17 uit de lucht werd geschoten door een Russische BUK-raket en alle 298 passagiers om het leven kwamen is er jarenlang onderzoek gedaan en zijn de daders ook veroordeeld. Lees: raket-doden-gerechtigheid. Lees: raket-doden-gerechtigheid?

Elke dag tikt de teller en komen er in Gaza/Israel en Rusland/Oekraïne nieuwe slachtoffers bij. De afstandsdoden.

Moge iedereen gelukkig zijn, vrij van leed, en gezond en vrij.

Vrede en alle goeds.

Moedig voorwaarts!

BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.