Het is het ergste wat je als schrijver of als journalist kan overkomen: een writersblock. Je brein is leeg, zit op slot en de handen die normaal de toetsen beroeren krijgen geen voeding. Het is me als professioneel journalist wel een paar keer overkomen, dat er niets uit mijn handen kwam, ik als een zombie op de redactie zat.
Ik ben nooit door de redactieleiding ontslagen omdat het alle journalisten op de redactie wel overkwam. Een lege dop en toch je loon krijgen. Freelance journalisten hebben het dan een stuk moeilijker, als die geblokkeerd raken dreigt de bijstand. Uit ervaring weet ik dat writersblocken wel twee weken kunnen duren. En zonder aanwijsbare reden lukt het schrijven weer, is er inspiratie, alsof een tank wordt gevuld.
Terwijl ik deze column schrijf komen beelden van een artikel boven dat ik schreef over een vrouw die zogenaamd heel spiritueel was, mensen de toekomst voorspelde en gelijk die mensen belazerde en financieel uitkleedde. Ze in haar macht had. Het was een paginagroot artikel, ik schreef het op de vrijdagavond in mijn kleine kamer op de redactie, in alle rust, het zou zaterdag geplaatst worden.
Ik had goed onderzoek gedaan, hoor- en wederhoor toegepast en zou in mijn tekst die vrouw ontmaskeren. Niks geen geheimzinnig gedoe of spiritualiteit of waarzeggerij. Die vrouw kon me wat. Ze had geen macht over mij. Ik denk dat het artikel voor tachtig procent klaar was toen ik steeds slechter de letters op mijn beeldscherm begon te zien. Ik bleef doortikken, op het laatst op de tast. Een collega moest mij later naar huis brengen, ik was zo goed als blind. Gelukkig tijdelijk. Was die vrouw dan toch mijn geest weten binnen te dringen? Wilde ze mij verhinderen dat artikel te schrijven?
Moedig voorwaarts!
Moge iedereen gelukkig zijn, met name jij.
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Victor Hooftman zegt
Gelukkig nu niet. Leuk artikel.
Roelof de Haan zegt
Wat mij afgelopen maandag overkwam was geen writersblock of blindheid, maar de onverwachte dood van mijn jongste broer. Nog steeds gesteund door mijn al weer drie jaar geleden overleden goeroe die mij wegwijs had gemaakt in de Advaita Vedanta, waar in ditzelfde blad dagelijks gehakt van wordt gemaakt, zocht ik acceptatie in het non-dualisme, oftewel in de logica dat mijn broer van het hiervoormaals, via zijn mooie leven, was aangekomen in het hiernamaals. Met andere woorden, dat als we voor en na zouden weglaten, hij in het hiermaals was. Niets aan de hand dus… Ook hield ik mijzelf voor dat ons grootste leed wordt veroorzaakt door hechting, dus dat ik los moest laten. Het werkt, ik heb nog steeds niet gehuild…
Joop zou zeggen: moedig voorwaarts…
Joop Ha Hoek zegt
Van harte gecondoleerd, Roelof, ik wens je veel sterkte en liefde toe om zijn dood te verwerken.
François la Poutré zegt
Sorry, ik krijg het maar niet voor elkaar om een passende reactie te schrijven.