Volgens het Nederlandse rechtssysteem is iemand pas schuldig als de rechter zich over de aanklacht heeft gebogen en een vonnis heeft geveld. Zijn of haar schuld bewezen is.
Bijna honderd (ex)medewerkers van NOS-sport zijn de afgelopen maanden gehoord door een externe vertrouwenspersoon over machtsmisbruik, (seksuele) intimidatie, discriminatie, verbale agressie, een onveilig werkklimaat en grensoverschrijdend gedrag. De externe vertrouwenspersoon inventariseerde alleen maar en zette de ervaringen in een rapport. Onder de beschuldigden is presentator Tom E. die een affaire zou hebben gehad met een vrouw die op de sportredactie werkte. Nadat zijn vrouw daarachter was gekomen zou hij de medewerkster hebben gepest.
Inmiddels wordt gepleit voor het verlenen van meer middelen aan vertrouwenspersonen om met gemelde zaken dieper aan de slag te gaan. Niet te beoordelen maar te oordelen. Op de stoel van de rechter te gaan zitten.
Ik sta achter de MeToo-beweging maar ook achter het principe dat iemand pas schuldig is aan ten laste gelegde feiten als een rechter daarover geoordeeld heeft. Dat geldt ook voor de verdachten bij NOS-sport. Die nu al als schuldig worden bestempeld en van wie de toekomst aan gort ligt. We leven in een tijd van snel (ver)oordelen -ook door de herrie en ruis die zogenaamde sociale media verspreiden. Schreeuwen.
Ik pleit er niet voor dat schuldigen niet gestraft worden maar voor voorzichtigheid. Soms kan de werkelijkheid heel anders zijn dan het lijkt. Of zijn beschuldigingen gewoon verzonnen.
In de nacht van 26 april 1996 werd politiechef Lancee op het eiland Schiermonnikoog door een met een helikopter aangevoerd arrestatieteam gearresteerd. Samen met zijn echtgenote, dochter Ilonka en haar vriend. Ze werden met zakken over het hoofd afgevoerd. De familie werd door Lancee’s dochter Bianca beschuldigd van incest. Gedurende de langdurige verhoren in Groningen trok de 17-jarige scholiere echter steeds meer van haar zware beschuldigingen in. Moeder, zus en haar vriendje vielen al snel af als verdachten. Na twaalf dagen werd Lancee vrijgelaten. Vijf maanden later verviel ook de aanklacht tegen hem. Mijn vader heeft zich niet misdragen, verklaarde Bianca.
Ik ben meer dan vijfentwintig jaar politieverslaggever geweest. En in die tijd meldden zich bij mij ook vrouwen die meestal een familielid beschuldigden van seksueel misbruik of andere ernstige zaken. Die ervaringen waren hartverscheurend en na politieonderzoek en een aanklacht van het OM werden de verdachten ook door een rechter veroordeeld en verdwenen achter de tralies.
Maar in meer dan tien gevallen bleken die beschuldigingen vals en lagen er andere motieven aan ten grondslag. Het was in een tijd dat je de politie maar hoefde te bellen en de beschuldigde werd direct aangehouden. Als dan later de onschuld bleek lag zijn toekomst al aan duigen.
Wat ik bepleit is rust. Rust in het onderzoek. En gerechtigheid.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Louis zegt
Goed gesproken!