Gisteren schreef ik in mijn column over het doodschieten van Oekraïense burgers door Russische scherpschutters. Veel Russische soldaten zijn jonge jongens. Ik vroeg me af of ze last zullen krijgen van hun geweten, of en hoe ze daar mee omgaan en of ze dat doodschieten kunnen delen met hun familie, partners, gezin, opa en oma?
Heel lang geleden, ik was nog een jonge vent, reed ik in mijn auto op een zomerdag aan het begin van de avond naar een relatie in Krimpen aan den IJssel. Over een provinciale weg tussen weilanden, bermen, sloten en af en toe een boerderij met een erf.
En opeens, opeens, liep er een kat voor de wielen van de auto. Ik voelde dat ik het dier raakte en schrok vreselijk, zette de wagen stil en stapte uit. Iets verderop lag het aangereden dier, het achterlijf totaal verpletterd door het gewicht van de auto. De zwarte kat leefde nog, keek mij aan met dat half platte lijf. Miauwde. Ik zal dat nooit vergeten.
Ik liep terug naar de auto, zette de wagen in z’n achteruit en reed opnieuw over de kat heen om het bewust te doden. Uit z’n lijden te verlossen noemen ze dat. Ik nam die beslissing in mijn eentje, heel snel. Ik doodde een dier dat op mijn pad kwam, letterlijk. Uit medelijden, om een eind te maken aan lijden. Waarvan wij beiden de oorzaak waren, ik de passant en de plotseling opduikende kat.
Het is zeker veertig jaar geleden en af en toe komen die nare beelden weer boven. Ze zijn zwaar. Het afgrijselijke van een besluit te nemen om een levend wezen, weliswaar zwaar verminkt, dood te maken. De vermeende macht ook van een mens over een dier.
Nu denk ik na over karma, de wet van oorzaak en gevolg. Kweekte ik slecht karma door mijn daden? Hoe had ik anders moeten handelen? Had ik anders kunnen handelen? Had ik het recht een dier (op die manier) te doden? Als ik een mens had aangereden had ik zo niet gehandeld. Kweekte ik goed karma door te doden? Waarom waren we toen beiden op die plek, de kat en ik. Is dat noodlot? Ik kon weten dat als ik in een auto stapte die dingen konden gebeuren.
Ik heb er nooit goed over kunnen praten, over die afweging die ik toen maakte en de gevolgen daar van. Vandaar mijn vraag gisteren hoe die Russische soldaten daar mee omgaan.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Wulf zegt
Je hebt de kat uit z’n lijden verlost Joop. Onze kat kwam ooit zwaar gehavend na een week weer thuis na weggeweest te zijn. Onze zoon van vier jaar keek naar het lijdend wezentje in de doos en zei: ‘ik wou dat snor dood was…’
Ruud van Bokhoven zegt
Aan het voorval had je niets kunnen doen, ja niet in je auto stappen, maar dan kan je niets en alleen thuis stil zitten in je stoel.
Je hebt geen lijden veroorzaakt in dit geval, maar lijden verkort door het dier uit zijn lijden te halen.
Moedwillig iemand van het leven beroven, daarvan hoop ik dat de dader hiervan volgens oorzaak en gevolg er last van zal krijgen en het hem zal achtervolgen, maar hoop ook dat dit alles hem een ommekeer in het leven zal geven en zal begrijpen dat het echte leven geheel anders is dan zijn gedachten en handelingen waren.