Vorige week schreef ik over mijn buigingen in het Chinese restaurant Win Wah op Katendrecht maar ook in andere Chinese restaurants is het nooit saai.
Het gebeurde lang geleden in een verfijnd Chinees keuken restaurant in een provinciestadje bij de Belgische grens waar ik toen woonde. Het feit van de vestiging verspreidde zich al snel onder de bevolking die tot dan toe het eten in plastic bakjes bij andere Chinezen afhaalde. Babi pangang en Foe Yong hai, goedkoop de maag vullen.
Het nieuwe restaurant was een specialiteitenrestaurant, een nevenvestiging van een restaurant in een andere stad in het zuiden, gedreven door meneer Lam. Zo’n restaurant was nieuw in zijn soort. De manager in het provinciestadje was meneer Lie. In die tijd maakte ik deel uit van een team culinaire testers van het dagblad waar ik toen voor werkte. Na een anoniem bezoek en keuring gaf ik Lie een dikke negen, het eten was inderdaad verfijnd, het personeel vriendelijk, de kaart uitgebreid, de tafeltjes en de rest waren dik in orde. De test werd gepubliceerd.
Een paar maanden later ging ik met mijn gezin bij Lie in de zaak eten. Op een zaterdagavond. De zaak zat vol maar er heerste een vreemde sfeer. Lie kwam naar ons toe, ook naar de andere klanten overigens, en we bestelden van de kaart de heerlijkste gerechten. We zagen Lie de keuken in gaan om de bestellingen door te geven. Wat er aan de hand was weet ik nu nog niet, mogelijk was er in de keuken van dit restaurant een oorlog, een revolutie uitgebroken en gingen de twee kampen letterlijk met elkaar in gevecht. De klanten hoorden achter de gesloten keukendeur mensen schreeuwen en ook het geluid van mishandeling -au, au, maar dan op z’n Chinees was te horen. We hoorden van alles maar zagen niks.
Hoe dan ook, het bestelde kwam niet op tafel en na twee uur- het is werkelijk gebeurd, begonnen enkele klanten te huilen en riepen ze: Ik heb zo’n honger. Het merkwaardige is dat niemand de zaak verliet, ook het gezin Hoek niet, in afwachting van betere tijden en een heerlijk gerecht. Dat niet kwam. Het rumoer in de keuken duurde voort en meneer Lie deelde bordjes met Chinese chips uit om bij de klanten de ergste trek te stillen. Ik vermoed ook dat klanten bleven zitten om het eind van de gratis voorstelling mee te kunnen maken. Het restaurant als theater. Het eten dat niet kwam.
Een week later deelde meneer Lie mee met een Chinese vrouw, een werkneemster, een ander restaurant te beginnen en kwam er een eind aan dit bestaan van het specialiteitenrestaurant.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Jacob van Keulen zegt
Bijzonder verhaal en wat een geduld bij de klanten. Ruzie komt in de beste families voor, zelfs waar je het niet zo gauw verwacht blijkbaar..