Een vrouw, een kordate eilandbewoner, wandelt over een dijk op een eiland met veel weilanden en sloten. Het is donker maar ze weet de weg. Aan een halsband met een riem loopt Eeuwig Leven met haar mee, een biggetje dat zich gedraagt als een hond. Maar niet blaft.
Het varkentje, dat onderweg met zijn snuitje gaatjes graaft in de dijken, heeft natuurlijk niet het eeuwige leven, maar is zo genoemd omdat het nooit geslacht zal worden, ook niet als het volgens sommigen slachtrijp is. De vrouw die het varkentje uitlaat houdt niet van doden of het eten van vlees.
Aan de halsband van Eeuwig Leven is een lampje bevestigd, hij loopt goed in de kijkerd. Het is doodstil in de polder maar soms rijdt er een auto over de dijk en dan is het wel handig om zichtbaar te zijn. De vrouw draagt overigens geen lamp, zij is ook niet boeddhistisch verlicht, maar dat terzijde. Dat lampje aan de halsband van Eeuwig Leven kwam er niet zomaar. Met haar vriend die in een boerderijtje woont voerde ze een discussie. De vriend vond dat het varkentje dan wel ‘s avonds een duidelijk zichtbaar doelwit was voor stropers en jagers. De vrouw koos voor verkeersveiligheid.
De vrouw en de big zijn tijdens de wandeling in de polder een keer een Fransman tegengekomen die in gebrekkig Nederlands tegen haar zei, wijzend op Eeuwig Leven: nog even, dan is ie slachtrijp, weet je dat je van zijn hersentjes heerlijke paté kan maken. De vrouw wist niet hoe snel zij zich uit de voeten moest maken, maar omdat Eeuwig Leven een tikkeltje te dik is door het Goede Leven kon hij haar bijna niet bijhouden.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Jacob van Keulen zegt
Het mooiste kersverhaal tot nu toe.. Uit het leven gegrepen ook.. Fantasties.
Joost zegt
Ja het vergt wat ,om de os en de ezel recht in de oven te kunnen zien..
Mooi verhaal.