De wijk in Rotterdam waarin ik woon is hartstikke groen, met mooie landschapjes, een wilde stadstuin, boomgaarden en de Rotte die zich door het gebied slingert.
Er wordt een snelweg door de wijk aangelegd, over de verbindingsweg met de rest van Rotterdam hangt een voorlopig oranje metalen viaduct. Op de zandwanden staat een partij enorme zandzakken om de grond in te klinken. Naast de weg liggen eengezinswoningen, de daken reiken straks tot het viaduct. De weg wordt aangelegd om een andere snelweg te ontlasten. De wijk zucht en steunt. Er was protest maar er werd niet naar geluisterd. Rutte zei niet: genoeg is genoeg of minder meer. Zo wordt een wijk, een regio, een land verziekt.
Prachtige bosgebieden worden doorsneden door snelwegen, Rutte wil groei, export. Burgers rond Schiphol vrezen het eind van de coronapandemie als honderden vliegtuigen per dag hun leven en gezondheid weer verzieken. Er wordt niet naar hen geluisterd.
Boze landbouwers demonstreerden vandaag bij een expeditieruimte van Jumbo. Ze willen een eerlijke prijs voor hun producten. Supermarkten trekken klanten met hun leuzen: nergens goedkoper of kiloknallers.
Prachtige gebieden in Nederland raken ontvolkt, dorpen verliezen hun voorzieningen, banken, geldautomaten, artsen, buurthuizen, scholen. Niet alleen door corona worden mensen eenzaam.
In steden gaan arbeiderswijken op de schop, er worden nieuwe woningen gebouwd of oude opgeknapt. Hele sociale structuren die soms al een leven lang gevormd zijn worden uiteen gejaagd want ze kunnen de hoge huren van soms 1400 euro per maand niet betalen. Hier is meer minder.
Alleen de zuid-as is belangrijk.
Zo ziet het Nederland van Rutte eruit. De gewone mens is straks een museumstuk.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.