Sinds een dag wordt er in deze krant behoorlijk gediscussieerd over de effecten van straling veroorzaakt door zendmasten, draadloos spul en elektrische apparaten. Er wordt druk verwezen naar filmpjes op TouTube en onderzoeken door ARTSEN, met hoofdletters geschreven. Alsof een arts altijd degelijk onderzoek verricht en gelijk heeft.
De discussie over het gevaar voor de gezondheid van elektriciteit die door kabels en apparaten en in ons huis, auto en andere onderkomens stroomt is al tientallen jaren oud. Uit de tijd dat ik bestuurslid was van de Milieuraad Enschede ken ik wel mensen die in de jaren zeventig hun lieflijke boerderijtje verlieten omdat dat onder de kabels van hoogspanningsmasten stond. Sindsdien zijn er veel meer elektrische apparaten en voorwerpen in ons leven gekomen. Mijn Bunkerwoning staat er vol mee. Misschien wel vijftig. Elke dag zit ik tenminste vijf uur achter de PC om deze krant samen te stellen. Ik heb twee draagbare telefoons, drie koptelefoons en een elektronisch weerstation. Lampen geven straling, de magnetron ook. En zo meer.
Meer dan een miljoen mensen in Nederland rijden op elektrische fietsen en verzieken zo het milieu. Binnen tien jaar staat de wereld vol met elektrische auto’s. In ziekenhuizen houdt geavanceerde elektrische apparatuur mensen in leven. Elektriciteitscentrales voeden ons met letterlijk energie. Ik wil maar zeggen: zonder die apparaten is er nauwelijks te leven.
Ik neem direct aan dat een te veel aan straling gevaarlijk kan zijn voor het lijf en de hersenen. Heb ik zelf last van straling? Dat weet ik niet. Er zijn plaatsen in Bunkerstad waar een stroom aan rare informatie mijn hersenen binnendringt en mij tot een tijdelijke zombie maken. Ik vermoed dat dat door zendmasten komt in die buurten. Maar dat weet ik niet, het is maar een aanname.
In de discussie noemde een reageerder de effecten van de straling het nieuwe asbest. Ik moest toen gelijk aan mijn ex-zwager denken, directeur eigenaar van een asbest verwijderingsbedrijf, die ik op een zaterdagmorgen interviewde over de gevaren ervan. Hij begon te lachen en stopte een stukje asbest in de mond. Niet alle asbest is gevaarlijk, sprak de miljonair, rijk geworden door het ruimen van asbest..
Discussies kunnen belangrijk zijn. Nog belangrijker is de vraag: kunnen wij zonder energie, zonder stralende elektriciteit op een normale manier leven? Ik zeg nee, dan dondert de hele economie en maatschappij in mekaar. Hoe dan nu verder? Ik weet het niet. Mensen worden steeds ouder, de levensverwachting neemt toe. Dat is ook een feit. Misschien wordt er ooit elektriciteit opgewekt en apparaten gemaakt die geen straling veroorzaakt. Misschien moeten we accepteren dat het leven niet zonder risico is.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, heimwee naar Chef, de Kloosterbunker, Bunkerstad, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren. De politiek de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. Kwaad spreken over Feyenoord. Breken met de familie. Het haten van planten en groenten. Aantijgen of beschuldigen. Het stopzetten van gedachten.
