
…
Home
door Hans van Dam
door de redactie Reageer

Met Dhamma-Zaadjes — Deel XI zet Guy Eugène Dubois zijn contemplatieve verkenning van de oorspronkelijke leer van de Boeddha voort. Geen dogmatische uiteenzetting. Geen verzameling overtuigingen. Wel korte beschouwingen die uitnodigen tot kritisch onderzoek, persoonlijke reflectie en rechtstreeks inzicht. Centraal staat een eenvoudige maar fundamentele vraag: zien we de werkelijkheid zoals ze werkelijk is (yathābhūta), of zoals we denken dat ze is?
door de redactie
door Guy E. Dubois Reageer
door Ludo Lemmens Reageer
door De Oude Cheng Reageer
door Hans van Dam

We modderen we maar wat aan, zoals we altijd hebben gedaan. Lopen wad naar ’t grote gat tot de vloed ons scheidt. Hoor! De krabben slijpen al hun scharen.
Lees meer over Het leven wordt spannender als het mee mag doen
door de redactie Reageer

Volgens een rapport van de Centrale Tibetaanse Regering (CTA) hebben de Chinese autoriteiten binnen enkele weken ten minste drie particulier gerunde Tibetaanse scholen in de Tibetaanse Autonome Prefectuur Golog gesloten, waardoor honderden kinderen geen onderwijs meer in het Tibetaans kunnen volgen en er zorgen zijn ontstaan over het behoud van de taal en culturele identiteit van de regio.
door de redactie Reageer

De nieuwe encycliek Magnifica Humanitas is een sleuteltekst over AI, sociale rechtvaardigheid en wat het betekent om mens te zijn. Met een uitgebreid nawerk voor wie met de tekst aan de slag wil gaan. De eerste officiële Nederlandse vertaling.
Paus Leo XIV over de menselijke waardigheid in tijden van Artificiële Intelligentie.
door Peter Pijls 1 Reactie

Onze columnist Peter Pijls, een man die vanuit zijn hart en beleving schreef, stierf in augustus van dit jaar. Zijn onderbenen waren al geamputeerd en dit jaar lieten artsen hem weten dat ook een bovenbeen geamputeerd moest worden. Peter besloot om euthanasie te laten voltrekken. Als eerbetoon aan Peter plaatsen we vandaag een column van zijn hand die hij het BD toestuurde om in de toekomst te plaatsen. Die nooit meer kwam…

Tijdens het voetballen gebeurt soms iets bijzonders. We gaan volledig op in het spel. De omgeving verdwijnt naar de achtergrond. Er is alleen nog de bal, het team en de beweging van het spel. We zien waar de ander staat, spelen over, anticiperen en reageren. Zonder daar voortdurend over na te denken.
We noemen dat flow. Op zulke momenten zijn we nauwelijks met onszelf bezig. We spelen, en juist daardoor ontstaat verbondenheid.
door gastauteur Reageer