De Hind Rajab Foundation (HRF) heeft deze week deelgenomen aan de spoedconferentie van staten van de The Hague Group in Bogota, Colombia.
Zij riep de meer dan 30 aanwezige staten – waaronder Spanje en Ierland – op om samen te werken met de HRF om Israëlische oorlogsmisdadigers te vervolgen – inclusief de soldaten in rang en stand. HRF vroeg hen hun internationale verplichtingen na te komen om een einde te maken aan de genocide en de bezetting en specifiek om:
– Directe kanalen te openen met HRF
– Zaken snel te beoordelen voordat verdachten op de vlucht slaan
– De inspanningen in complexe zaken te coördineren (bijv. wapenleveranciers en medeplichtigen).
– Binnenlandse rechtssystemen gebruiken om het internationaal recht echt tanden te geven
HRF: ‘De HRF kan het Israëlische leger volgen als het misdaden begaat in Palestina, maar alleen staten kunnen arrestaties verrichten. We weten waar en wanneer deze misdaden plaatsvinden en we weten tot op de individuele soldaat wie ze begaat, maar alleen staten kunnen vervolging instellen.
We zijn in staat om de daders te identificeren en op te sporen terwijl ze zich over de hele wereld verplaatsen en we hebben zelfs de dubbele nationaliteit van een aantal soldaten vastgesteld, van wie velen de nationaliteit hebben van een aantal van de landen die deze week op de conferentie bijeen zijn, maar we hebben de hulp nodig van alle landen die bij het The Hague Group aanwezig zijn.’
‘Als soldaten oorlogsmisdaden zonder angst op sociale media kunnen zetten, dan werkt de wet niet. Het is tijd om haar kracht te laten gelden. Rechtvaardigheid vraagt om vervolging; het vraagt om het herbevestigen van de kracht van de wet.’ Juridisch adviseur van HRF, Jake Romm
De Colombiaanse president Gustavo Petro beschreef de The Hague Group als een nieuwe weg:
niet alleen verklaringen, maar collectieve handhaving. Dat is waar de rol van HRF essentieel is: Wij brengen zaken, bewijzen, namen en juridische wegen. Maar alleen staten kunnen arrestaties verrichten, alleen staten kunnen vervolgen.
Hoewel HRF het werk van het Internationaal Strafhof toejuicht, erkent zij dat het hof traag werkt en momenteel niet over de nodige middelen beschikt om iedereen te vervolgen, behalve de hoogste daders. Daarom zijn volgens haar internationale mechanismen niet het belangrijkste middel om verantwoording af te leggen en zouden ze dat ook niet moeten zijn.
Daders blijven rechtsgebieden ontvluchten – een bewijs dat de aanklachten van de HRF effect hebben en de wereld ongastvrij maken voor deze misdadigers – maar dit is geen gerechtigheid; dit gaat niet over gemakkelijke overwinningen; het gaat over het doorbreken van de cultuur van straffeloosheid.
De HRF herinnerde de delegatie aan de uitspraak van het Internationaal Gerechtshof uit 2007 over de genocide in Srebrenica, waarin staatspartijen verplicht worden ‘alle middelen aan te wenden die hun redelijkerwijs ter beschikking staan’ om genocide te voorkomen. Bovendien negeerde de uitspraak het voorwendsel dat individuele acties onvoldoende zouden kunnen blijken om de genocide te stoppen, door te stellen dat ‘aangezien de mogelijkheid blijft bestaan dat de gecombineerde inspanningen van meerdere staten – die elk voldoen aan hun verplichting om genocide te voorkomen – het resultaat hebben bereikt … waartoe de inspanningen van slechts één staat niet in staat waren’.
De HRF herhaalde dat staten die nalaten vervolging in te stellen, een gemakkelijk beschikbare en gemakkelijk uitvoerbare stap, juridisch verantwoordelijk kunnen worden gehouden voor hun nalatigheid, zoals in de zaak Srebrenica.
Verder riep zij de delegatie op om met de stichting samen te werken om zaken op te bouwen tegen degenen die oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid helpen en ondersteunen: van multinationale wapenbedrijven, inlichtingen- en logistieke leveranciers, tot leveranciers van brandstof en energie – zonder wie deze genocide niet mogelijk zou zijn. HRF wijst op de complexe bewijskracht van deze zaken en daarom op de noodzaak van uitgebreide samenwerking tussen staten en het maatschappelijk middenveld – het is al lang tijd om met dit proces te beginnen.
Bogotá kan volgens HRF herinnerd worden als een keerpunt – een moment waarop staten eindelijk in actie kwamen. De Hind Rajab Stichting zegt er klaar voor te zijn – met bewijzen, juridische teams en een wereldwijd netwerk.
