Gisteravond was het twee minuten stil op de Dam in Amsterdam. De doden in en na de Tweede Wereldoorlog werden herdacht. De koning en koningin waren er en ministers en hoge militairen. Er werden kransen gehangen en door jonge mensen bloemen bij het monument neergelegd. Er werd gesproken door mensen die dat goed konden. Het was goed.
Heel in de verte hoorde je één persoon schreeuwen. Het duurde maar kort. Er was afgelopen week veel te doen over de actiegroep ‘geen 4 mei voor mij’ van Rogier Meijerink die dreigde met een lawaaidemonstratie tijdens de twee minuten stilte. Omdat er Nederlandse militairen werden herdacht die volgens hem en sommige historici in het voormalig Nederlands Indië oorlogsmisdaden hadden gepleegd.
De lawaaidemonstratie werd door de gemeente Amsterdam verboden. Meijerink- die een verbiedsgebod kreeg opgelegd, spande een kort geding aan, zwakte zijn demonstratiemodel af en kondigde bij de rechter aan het luchtalarm te laten klinken rond acht uur. Hij legde de rechter uit hoe dat in zijn werk ging: met een slinger. De rechter verbood de demonstratie omdat de openbare veiligheid daardoor in het geding zou komen. Dat woog zwaarder dan de vrije meningsuiting. Op de dag zelf kondigde Meijerink aan dat hij stil zou blijven. Een Tweede Kamerlid gaat de minister vragen mensen als Meijerink preventief op te laten pakken.
Toen werd het stil op de Dam. Er werden dode mensen herdacht die Meijerink steunden in zijn vrijheid om zich te uiten hoe en wanneer hij dat wou. Er werden mensen herdacht die voor een onafhankelijke rechtspraak waren gestorven. Om te mogen schreeuwen wanneer je dat wil. Om het een rechter mogelijk te maken dat te verbieden omdat andere belangen zwaarder wegen. Dat gebeurde er gisteren op de Dam.
Moedig voorwaarts!
