De bijnaam voor de oude cynici luidde „honden”. Onbekend is waar die Geuzennaam precies vandaan komt, maar ik vind het een goeie. Zelf ben ik ook een soort hond. Ik snuffel overal rond, ben afhankelijk van bedeling en sommige mensen denken me te kunnen imponeren door me afgekloven botten toe te werpen of me wortels voor de neus te houden (om die op het laatste moment weer terug te trekken).
Peter – Ted Nugent aan de Bleek
De eerste yogales die ik sinds mijn 27ste volgde had een voorgeschiedenis van 13 jaar. Sinds ik in Venray woonde, overwoog ik opnieuw Hathayogales te volgen. Ik sprak er meer dan eens met inwoners over. Meestal dames van 60 jaar of ouder die mij wezen op de yogalessen die ze volgden in bijvoorbeeld de Melkfabriek in Leunen.
Peter – Een zelfgesneden krachtstok
Gisteren maakte ik van een tak met een vleesmes en een aardappelschilmesje een sjamanistische krachtstok. Ik zat een uurtje te snijden en te hakken in het hout, zodat ik min of meer animistische en paganistische symbolen herkende in de stok.
Peter – Tissues
Toen ik het terrein van het dichtgegroeide klooster verder inreed, zag ik kort na het vriendelijke rendez-vous met de Oost-Europese vrouwen een man met een scooter. Een paar minuten later zag ik hem nog eens. Hij wachtte me duidelijk op.
Peter – Binnentuinen
Vanochtend vroeg maakte ik in een binnenplaatsje met een speeltuintje van drie takken een A die ik achter liet op de grond. De A van anarchisme op plekken waar ik nooit iemand tegen kom. Als ik wel betrapt was, had ik de ochtendmens vriendelijk gegroet.
De protocollen van de wijze van Melderslo
Vriendelijkheid en beleefdheid zijn in het dagelijks verkeer de beste smeerolie denkbaar. Dat wist de van huis weggelopen asceet Boeddha al.
Slachtoffer in het westerse kristalpaleis
Al een paar decennia geleden ging de Australische kunstcriticus Robert Hughes tekeer tegen de klaagcultuur, in zijn gelijknamige boek. Hij zag toen al een samenleving bezeten van therapieën. Het recht op het nastreven van geluk was vervangen door een recht op slachtofferschap, dat werd opgeëist door iedereen die zichzelf onderdrukt, achtergesteld of zielig vond.
De dorre levens van de sertao
De sertao, dat zijn de droge steppen waar broodmagere koeherders en rudimentair pratende inboorlingen van gemengd bloed meedogenloos en trefzeker hun wapens leegschieten op indringers, liefst het bevoegd gezag.
Overloon: Boeddha had het niet gedaan
In 2016 werd bij een grote politieactie aan de Theobaldusweg in Overloon een invalide drugsdealer gearresteerd. De politie nam naast gegevensdragers ook een quad in beslag. “Boeddha heeft niets gedaan”, reageerde zijn vrouw Kristina na de arrestatie.
De lady boy is veilig in India, maar de vrouw niet
Volgens antropoloog Nishi Mitra, die het in India als een van de eerste openlijk over femicide durfde te hebben, is het probleem dat het justitiële systeem in India moord op vrouwen niet begrijpt. `De complexe gender-factoren waardoor geweld onzichtbaar en geïnstitutionaliseerd wordt, worden niet herkend`, zegt ze op een website. ´Ontbrekende data zijn het belangrijkste issue. Het probleem blijft nog steeds onzichtbaar.´
De eeuwige jonkojongen
Jaren geleden maakte ik in het Venrayse Mgr. Goumanspark een foto waar ik maanden in geïnvesteerd had. Te zien was een bankje, de onderbenen van een getinte landgenoot en wat blikjes en peuken. De jonkojongen, zoals ik hem noemde, wou per se niet herkenbaar op de foto.
De naaktslak van Landweert
Als ik praktiserend boeddhist was, zou ik de naaktslak niet met bestrijdingsmiddelen, vuur of de diepvries te lijf gaan. Ik heb wel een dakterras maar geen tuin. De één meter lange pootstok voor bijvoorbeeld prei die ik vond op straat, ga ik binnenkort achterlaten bij een tuin met groenten.
Bestrijd het kwaad dat stigma heet
Ooit was ik regelmatig depressief, hypomaan en randpsychotisch. Dat is voltooid verleden tijd. Maar blijft dat zo? Van het concert des levens heeft niemand een program, luidt de tegelspreukwijsheid. En het ergste moet nog komen, schreef Schopenhauer. Of het beste natuurlijk.
Het egoïstische zen
Mediterend op een kussentje deed ik nooit iets voor mijn medemens. De welvarende boeddhist die maar verlichting streeft doet dat niet voor de buurvrouw met bijstand. (Zen)boeddhisme kan kil en waardenvrij zijn.
God had wel een spandoek met rode letters
Een gebalanceerd en ethisch leven, als anarchistisch boeddhist, dat kan een atheïst of christen ook, maar de boeddhistische bandbreedte duldt de gemiddelde anarchist beslist. Ik ervaar dat deels door m’n zenoefeningen. Het stille anarchisme in zen wordt belichaamd door het twaalfde eeuwse tempelhoofd en zenleraar Dogen Kigen, die gelijkberechtiging van mannen en vrouwen voorstond, bijvoorbeeld.
Is een school in Malawi Afrikaans boeddhisme?
De school in Malawi, van de film, is niet de enige waarheid over boeddhisme in Afrika. Boeddhisten zijn daar al heel lang. Chinese vloten streken neer aan Afrikaanse kusten, lang voor Columbus. Ze gingen handel drijven en bleven. Nog steeds bouwen Chinezen veel vliegvelden, havens en snelwegen in Afrika.
De buste van Schopenhauer
In Schopenhauers tijd, de 19e eeuw, waren nog niet veel boeddhistische- en Hindoeïstische teksten in het Duits, Latijn of Grieks vertaald. Uit wel vertaalde fragmenten van boeddhistische schriftgeleerden stak de jonge Arthur op dat leven lijden is.
Het altaartje van de tussengod
Ik wil de heuvels in, maar T. vindt dat niet OK. Beren, slangen, wilde varkens. Ze bedoelt dat ze schrik heeft van de kami, de geesten die daar huizen. Ik ga toch. Stuit op een open plek in het bos met een shintoschrijntje, opgedragen aan de plaatselijke bosgeest. Een duistere plek.
Waarom Boeddha gekken en junks niet zo boeiend vond
Een van de kortste routes naar een psychose is te fanatiek mediteren. Ik mocht het zelf ervaren, velen kunnen het me nazeggen. Wie verlichting zoekt in het boeddhisme als panacee tegen psychisch ongerief, kan van een koude kermis thuiskomen. De Boeddha zelf had weinig te melden over de GGZ. Volgens hem kwamen alle vormen van verslaving en gekte voort uit de soort begeerte die Hij achter zich gelaten had door 30 dagen non-stop te mediteren.
Mamma, je hebt boosheid in je
In de buitengebieden van Venray zag ik voor en bij huizen ornamenten, beeldjes van dieren en gebakken tegels die ik niet thuis kan brengen. Ze zeggen denk ik wel iets over de vrijgevochten mentaliteit van veel inwoners, ook in hun religieuze en spirituele beleving.
Goa: met keien gooien naar hippies
In 1995 bezocht ik Goa, een voormalige Portugese minikolonie in India. Ik zag er zwaar katholieke mensen van gemengd bloed en een hippie die wel erg veel op Robert Plant van Led Zeppelin leek. Ik probeerde vergeefs te stoppen met roken op een cocktail van tranquillizers en Bloody Mary´s.
Bodghaya, Lourdes in India
Wat me het meest is bijgebleven van mijn bezoek aan de dikke boom waaronder Boeddha al mediterend verlicht raakte, waarbij hij mogelijk vooral aan zichzelf dacht en toen pas aan arme mensen om hem heen, was een ontmoeting met een Thaise monnik die in Bodghaya op bedevaart was.
Een telegram uit Ladakh
Gelegen tussen Tibet en Kashmir was Ladakh altijd een belangrijke handelsroute langs de Indusvallei. Bij een boeddhistische man thuis dronk ik thee met veel yakhboter, de vetringen dreven tot aan het oppervlak. De thee smaakte navenant walgelijk.
Het lichaam als sculptuur
Yukio Mishima (1925-1970) was een kasthomo die als schrijver en mens streefde naar een hysterische synthese van Japans rechts-nationalisme, bodybuilding en kendo. Zijn lange essay Sun and Steel is een autobiografisch relaas over de relatie van de auteur met zijn lichaam, dat hij hardde met gewichten en het zwaard.
