Tweede van zes teksten over onze eeuwige dromen over eeuwigheid.
In de wijsheidsliteratuur, in het universalisme, het perennialisme, het omnisme wordt het idee van universele wijsheid Eeuwige Wijsheid genoemd, Philosophia Perennis.
Die term, Philosophia Perennis, doet me denken aan het perpetuum mobile, een hypothetisch apparaat dat zonder energiebron eeuwig blijft bewegen en daarom zelf als onuitputtelijke energiebron kan dienen. Een e-bike met een elektromotor die een wiel aandrijft dat een dynamo aandrijft die voldoende energie levert om de elektromotor aan te drijven – dat idee. Het wiel is bij nader inzien overbodig, een elektromotor die een dynamo aandrijft die de elektromotor aandrijft volstaat. De dynamo kan er ook ertussenuit, dan hebben we een elektromotor die zichzelf aandrijft, een minimalistisch perpetuum mobile, eenvoudiger kan niet, ik ga er meteen patent op aanvragen, momentje…
Mislukt. Er zijn talloze eeuwige bewegers bedacht en ze werkten geen van alle, volgens het patentbureau omdat ze geen rekening houden met de wetten van de thermodynamica. Op mijn vraag wie die wetten handhaaft hadden ze geen antwoord.
De gedachte van de Philosophia Perennis gaat minstens terug tot de middeleeuwen. Of er een wet bestaat, of nog ontdekt zal worden, die verklaart waarom het niet lukt om de Eeuwige Wijsheid te canoniseren weet ik niet. Mogelijk heeft het te maken met de Eeuwige Beweging van de menselijke geest, over perpetuum mobile’s gesproken.
Zolang die Eeuwige Geest niet tot rust komt zal er geen eeuwige overeenstemming over de Eeuwige Wijsheid ontstaan, stel ik tot het tegendeel bewezen is. Laten we dit ‘de Hoofdwet van de Psychodynamica’ noemen, en de eeuwig bewegende geest ‘het Perpetuum Mobile Mentale’.
Teveel moeilijke woorden? Mijn idee. Als non-latinist geef ik de voorkeur aan ‘het Eeuwige Denken’ en ‘de Eeuwige Denker’. Beide aangedreven door ‘het Eeuwige Wijsheidsstreven’. Zo beter?
