Geen heiligen, geen heidenen, geen kerken en geen kerkers.
Wie niet weet is geen priester. Was hij toch een priester, dan was hij geen hogepriester maar een lagepriester die nergens hoogte van kreeg en nergens boven stond. Een legepriester van een leeg geloof.
Nu kan er maar één leeg geloof zijn, want waarin zou het ene lege geloof moeten verschillen van het andere? We kunnen dus beter spreken van hét lege geloof, Ø.
Als religie is het lege geloof gespeend van gebruikelijke infernalia als goden, engelen, duivelen, hemelen, vagevuren, hellen, geschriften, gebeden, voorschriften, gewaden, ornamenten, relikwieën, rituelen en andere licht ontvlambare materialen.
Het lege geloof kent geen gelovigen en geen ongelovigen, geen canonieke werken en geen apocriefe, geen rechtzinnigen en geen vrijzinnigen, geen inquisiteurs en geen martelaren, geen openbaringen en geen crypten, geen kruizen en geen kruisvaarders, geen biechthokjes en geen aflaten, geen kloosters en geen roosters, geen heiligen en geen heidenen, geen kerken en geen kerkers.
Omdat het lege geloof geen enkele vorm van afleiding of voorstelling biedt, is het de meest geconcentreerde religie onder de zon, maar waarop concentreert het zich? Niet op de zon. Niet op de maan. Niet op de hemel. Niet op de aarde.
Het lege geloof concentreert zich op de ruimte. En hoe gek het ook mag klinken, dat is niet niets.
Is het niet de ruimte die de hemellichamen mogelijk maakt? Zonder tussenruimte hadden we een massief universum waarin alles opgesloten zat in al het andere. Dan was het onmogelijk om afstand te nemen. Dan zat je er tot over je oren in.
Zijn het niet de uitsparingen die de letters maken, de spaties de woorden, de interlinies de regels, de marges de boeken? Zonder witruimte hadden we zwartboeken vol zwarte bladzijden, donkere gaten waaruit niets of niemand kon ontsnappen.
Het lege geloof aanhangen, dat is de ruimte hebben, en oog hebben voor de ruimte. Niet als idee, niet als ideaal, niet als ideologie, maar als gegeven. Omdat het zo is. Omdat je niet weet.
