OLIFANT
Wijsneuzen, verlies geen uur en verdoe je tijd zorgvuldig. Destijds, toen ik een groentje was, wist ik wat me zogenaamd ontbrak en trompetterde ik erover: de waarheid. Boven klopte mijn hoofd ervan en beneden rammelde mijn maag. Het was gedoe, jarenlang.
Tot iemand me pootje lichtte met de vraag of mijn linker neusgat gevoeliger was dan mijn rechter neusgat. Er is niet uit te komen want let je op rechts dan laat je links liggen en let je op links dan doe je rechts onrecht in de waarheidsvinding.
En nu sta ik hier voor een stel dumbo’s zelfrijzende lucht te blazen. Haal je slurf ervoor op, zeg ik je. Blaas het verhaaltje uit. Maar ja, je hebt geruchten gehoord over de leer die zo diep niet kan zijn of mijn slurf reikt er wel tot op de bodem. Hou toch op met het stellen van slimme vragen die moeten bewijzen hoe ver je al bent. En als ik antwoord geef dat de leer leeg en bodemloos is als het verschil tussen links en rechts dan gaap je me aan met je mond vol tanden.
Dat komt er nou van als je je porseleinkast opent voor een olifant.
