Stel nou eens dat God zelfbewust zijn eenzaamheid besloot te doorbreken door uit en in zichzelf wezens te creëren die met Hem in gesprek zouden kunnen gaan?
Ik doel met ‘een gesprek’ niet op zoals het gebabbel tijdens een praatprogramma op radio of tv. En ook niet op een dialoog zoals door auteur Neale Donald Walsch in zijn boeken heeft beschreven. Ik doel op communicatie in de ruimste zin des woords: uitwisseling van energie en informatie via open kanalen.
Waarom heeft God deze wereld vol levende wezens überhaupt geschapen als het om iets anders ging dan het verdrijven van Zijn goddelijk eenzaamheid?
Dat zijn liefst drie veronderstellingen in één zin!
- God bestaat;
- Hij heeft de wereld met levende wezens geschapen;
- Hij deed dat om Zijn eenzaamheid te verdrijven.
Voor geen van deze veronderstellingen bestaat een flintertje bewijs.
Maar goed, aannemende dat: dan deed Hij er wellicht een fractie van een goddelijke seconde over, dat wil zeggen miljarden jaren volgens menselijke maatstaven.
Maar God zou God niet zijn als Hij ook niet tegelijk Satan was!
Zo kwam er een verscheidenheid aan schepselen die allemaal over bewustzijn beschikten en allemaal zowel goede als kwade eigenschappen bezaten.
Geen enkel schepsel kan 100% alleen maar goed zijn.
Geen enkel schepsel kan 100% alleen maar slecht zijn.
Maar stel nou eens dat…
Dan besloot God óók mensen te maken, naar zijn evenbeeld.
Hij gaf de mens goddelijke eigenschappen mee. En daarmee ook satanische!
Ieder mens heeft daardoor zowel goede als slechte eigenschappen.
Volgens het verhaal heeft Satan de mens daar attent op gemaakt door hen te verleiden iets te doen dat door God verboden was. Door zich te realiseren dat er altijd twee kanten aan een medaille zitten, kon (en kan) de mens volwaardig gesprekspartner van God zijn. Helaas hebben mensen korte neusjes, en de meeste kijken daar niet aan voorbij. Ze zijn gaan denken dat zij beter zijn dan andere wezens. Dat staat immers in het grote verhaal dat ze zelf hebben geschreven!
