Veel van mijn familieleden, vrienden, kennissen en relaties met wie ik optrok in de boeddhistische wereld, hebben dat pad, zeg maar die middenweg, weer verlaten. Waarom weet ik eigenlijk niet. Ik ontmoette ze bij meditatie en studie, jarenlang soms, en dan was het op en dag over, werden beelden en wierook weggedaan- ook door de diehards. Misschien hoort dat wel bij het boeddhisme, de vergankelijkheid. Je komt niet in de blaartrekkende hel terecht als je het altaar opruimt en een sticker op de klep van de brievenbus hangt: Geen religie alsjeblieft.
Toen ik erg lang geleden alweer – wat vliegt de tijd – bij mijn boeddhistische leraar toevlucht nam had ik -partijloze die ik ben- van tevoren wel geïnformeerd of ik op een door mij gewenst moment ‘er wel vanaf kon’. Dat kon, zei de leraar. Door de jaren heen werd ik milder voor mezelf, niet dat de sleet erin kwam, hoor, maar boeddhistische monniken van mijn sangha waarschuwden mij ooit het wat rustiger aan te doen met de beoefening. Ik zou er gek van worden, waarschuwden ze. Ik ben geen lid meer van een sangha en ga er ook niet meer de deur voor uit. Ik wil niet zeggen dat de adviezen van de Boeddha in beton gegoten zijn bij mij, maar ze adviseren en waarschuwen mij nog steeds. De drie vergiften, houden van. Fluisterberichtjes.
Moge iedereen gelukkig zijn, met name jij.
Vrede en alle goeds.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Ludo zegt
Beste Joop, hierna een kort relaas van een ‘afvallige’. De hele wereld met de hele inboedel (en daar buiten) is mijn sangha en door te proberen te ‘leven’ neem ik de goede en de kwade dingen zoals ze komen (en gaan). En ik blijf dit ieder moment proberen zelfs als ik dit vergeet. Waarom ben ik anders hier als mens in ‘samsara’ terecht gekomen? Ik neem me voor om mijn onwetendheid te boven te komen met de hulp van de dharma (als ik er aan denk). Lukt inderdaad niet iedere seconde maar iedere seconde dat het wel lukt is de moeite waard. Ik beschouw me als een … (geef het beestje een naam) en probeer mijn weg in dit leven te bewandelen met alle respect voor ieders levensovertuiging zolang deze vredevol is en verder kijkt dan de voordeur alleen. Dank aan de Boeddha! Warme groet!