De hele middag speelt het liedje ‘Vanmorgen vloog ze nog’ van Robert Long en Simone Kleinsma door mijn hoofd. Dat komt omdat ik na het verlaten van de huisartsenpraktijk vanwege een griepprik op straat een dode duif zag liggen. Ik liep naar het diertje toe en zag de lange poten gestrekt naast elkaar liggend. De kop was niet te zien, een vleugel bedekte die als een doodssluier. Aandachtig bestudeerde ik het diertje. Leefde het nog en moest ik hulp verlenen of was al het leven geweken?
De duif was hartstikke dood. Platgereden in een doodlopende straat waar de auto’s met de snelheid van een lijkwagen van Monuta doorheen rijden. Wat een pech. Ik vond het wel fijn dat de duif dood was en niet een beetje. Dan moet je als dierenliefhebber handelend optreden, vind ik. Zoals ik heel lang geleden in de vroege avond op een landweg met mijn auto een plots overstekende kat overreed. Ik stapte uit en zag het verpletterde achterlijf van het dier, het voorste deel schreeuwde het uit. Ik zette de auto in zijn achteruit.
Het leven is niet altijd prettig. Vanmorgen vloog ze nog.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, heimwee naar Chef, de Kloosterbunker, Bunkerstad, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren. De politiek de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. Kwaad spreken over Feyenoord. Breken met de familie. Het haten van planten en groenten. Aantijgen of beschuldigen. Het stopzetten van gedachten.