De kop boven deze column is enigszins misleidend, want niet elke Heer (man) is vader. En wordt door zijn kinderen vandaag op Vaderdag in het zonnetje gezet. Al of niet met presentjes want ook vaders zijn ongewild slachtoffers geworden van commercie.
Het liefst wilde ik dat mijn vaderdag niet gevierd werd. Dat het eigenlijk elke dag wel vaderdag zou zijn in het contact met mijn kinderen. En niet commercieel geïnspireerd. Het was een beetje dubbel omdat ik met mijn gezin op Vaderdag wel naar mijn ouders en schoonouders ging waar ik broers en zussen en schoonfamilie ontmoette. Dat was wel weer gezellig en warm.
Sommige dingen en gebeurtenissen blijven voorgoed in je geheugen gegrift. Heel lang geleden was het weer Vaderdag op zondag en de dag ervoor vroeg mijn zoon, ik schat dat hij toen een jaar of vijftien was, wat ik voor mijn vaderdag wilde hebben. Hij noch ik wisten iets te bedenken. ‘Je hebt een uurtje de tijd en dan ga ik de stad in om iets te kopen voor jou,’ zei mijn zoon. Dat uur verstreek in stilte.
De volgende dag kreeg ik van hem een keramisch geurpotje. Een centimeter of twintig hoog en mooi rood van kleur. Onderin kon je een waxinelichtje plaatsen en bovenin zat een kommetje waarin je water kon doen en druppels etherische olie. De hitte van het kaarsje verwarmde het water waardoor een lekkere lucht de ruimte vulde. Ik ben vaak verhuisd en heb veel dingen opgeruimd. Maar het geurpotje nam ik altijd mee en vormt een actuele band met mijn zoon: Vader en zoon.
En deze week vond ik in een zwart ladekastje met oude foto’s een leuk vormgegeven kaart waarop ik gezeten in een stoel een pakje uitpak. Voor Joop, of Jojo, staat achterop geschreven. Vijftien juni, vaderdag. En dan de namen van mijn dochter, in een kinderlijke stijl met potlood geschreven.
Twee herinneringen aan een mooie, gelukkige tijd.
Geef een reactie