Soms raak je onverwacht in gesprek met iemand. Zomaar op straat. Voor een tuinhekje, op een bankje in het park, op een muurtje op het perron van een treinstation. Het kan overal gebeuren.
Met AI kun je geen gesprek voeren. En met automatisch afspelende antwoordbandjes al helemaal niet. Dat is mij duidelijk geworden (als het dat al niet was):
Ik heb geen auto maar had wel de wegenwacht nodig voor een dame die haar autodeur niet meer dicht kreeg. En met een wijd open deur (bestuurderskant) kun je de weg niet op. De dame in kwestie stond (een week te vroeg) met haar zak plasticafval bij de container. Zonder telefoon. Dus heb ik maar de ANWB gebeld.
“Het is drukker dan anders. De wachttijd kan oplopen tot enkele minuten. Blijft u aan de lijn. Wij doen ons best u zo snel mogelijk te helpen…” Muziekje van slechte kwaliteit. ““Het is drukker dan anders. De wachttijd kan oplopen tot enkele minuten. Blijft u aan de lijn. Wij doen ons best u zo snel mogelijk te helpen…” Muziekje van slechte kwaliteit…
Na enkele muziekjes volgde er ineens een ander bandje met een andere stem: “Wilt u een fiets leasen, kies één.. wilt u een auto leasen, kies twee … (korte pauze) wij hebben geen keuze ontvangen. Probeer het opnieuw… Wilt u een fiets leasen, kies één.. wilt u een auto leasen, kies twee … korte pauze) wij hebben geen keuze ontvangen. Probeer het opnieuw…”
“Ik wil niks leasen! Ik wil een pechgeval melden…” riep ik in de microfoon. Dat hielp niet. De vrouw wiens auto met wijd open deur voor mijn woning staat, keek mij vragend aan. Ik zette daarom de luidspreker op mijn mobiel aan, zodat ze kon horen wat ik hoorde: “…kies één.. wilt u een auto leasen, kies twee … (korte pauze) wij hebben geen keuze ontvangen. Probeer het opnieuw…”
“Wat is leasen?”, vroeg de vrouw.
“Dat is een soort van huren…”, antwoordde ik.
“Ik hoef toch niets te huren?” zei ze verbaasd. “Ik wil alleen dat de deur van mijn auto weer dicht gaat…” Ze legde het probleem aan mij uit. Volstrekt overbodig, want het was mij zeer duidelijk.
De deur van haar Seat huppeldepup wilde niet meer dicht. Wat we ook hadden geprobeerd, het lukte niet. Het was avond en het vroor. Zo kon ze onmogelijk de weg weer op. De garage die we hadden gevraagd ons te helpen, meldde dat alle monteurs al naar huis waren. “Morgenochtend…” Ik besloot mevrouw mijn woning in te vragen, de warmte in. Ze wilde geen koffie, geen soep, niets. Ze zei dat ze thuis al eten op had staan en dat ze alleen maar even een zak afval weg wilde brengen.
“U heeft iets op staan?” vroeg ik met enige nadruk. Dat had ze, op een elektrische kookplaat en gelukkig (vond ik) niet op gas, maar dat betekende dat de piepers alsnog konden droogkoken en aan konden branden. Ondertussen had ik het telefooncontact met de ANWB verbroken en belde opnieuw in op hetzelfde nummer, maar kreeg een ander bandje: “Belt u voor een pechgeval in het buitenland, kies één … “ enzovoorts enzovoorts. Na een tijdje knopjes indrukken kreeg ik eindelijk een echt mens te spreken. Hij vroeg naar het lidmaatschapsnummer van mevrouw. Ze was geen lid. En daarom kon de ANWB niet helpen… Oh. Maar als ze nu lid wilde worden? Moeilijk, moeilijk, moeilijk…. Maar dat kon uiteindelijk toch en … de verbinding viel weg. Opnieuw inbellen: ““Belt u voor een pechgeval in het buitenland, kies één … “ enzovoorts enzovoorts. Zucht…
Om een lang verhaal iets in te korten: Uiteindelijk kreeg ik weer een mens aan de lijn. Ondertussen had ik wat gegevens van mevrouw genoteerd: adres, telefoonnummer thuis, naam met voorletters, kenteken en gaf die door aan de ANWB. Daarbij zei ik “Het gaat niet om MIJN auto, maar om die van mevrouw XYZ.” De stem aan de andere kant beloofde terug te bellen. Daarna stuurde ik de inmiddels enigszins beduusd kijkende vrouw naar huis om de piepers te redden en om te voorkomen dat alle rookmelders in haar huis af zullen gaan. De wachttijd op hulp zou ongeveer drie uur gaan duren, want de auto stond op een veilige plek en …bla, bla, bla. De ANWB zou terugbellen. Er gebeurde enige tijd niets.
Toen belde de ANWB om te checken of zij wel het juiste telefoonnummer hadden genoteerd. Dat bleek te kloppen en ik kreeg te horen dat de vrouw die de telefoon had opgenomen meldde dat de autodeur dicht was. Probleem dus opgelost. De ANWB verbrak de verbinding. En ik snapte er niks meer van, want de auto met de open deur stond nog steeds voor mijn deur. Om een kort verhaal nog wat korter te maken: ik liep naar het adres dat ik had opgeschreven. Mevrouw deed open.
Twee uur later stonden de dochter en schoonzoon bij mij op de stoep. Nadat ik ze met mevrouws huistelefoon had aangeroepen, zijn ze hals over kop gekomen. Ze legden uit dat zij zouden proberen het probleem de wereld uit te helpen. Schoonzoon was namelijk erg handig met auto’s dus dat zou wel lukken. Dochterlief zei: “Moeders begint de laatste tijd behoorlijk te dementeren. Misschien moet ze haar rijbewijs maar inleveren, dat is wel zo veilig.”
Ze bedankten mij en gingen aan de slag. De man haalde de hele deur los en legde het ding in de kofferbak. Hoe het is afgelopen weet ik niet.
Geef een reactie