Wat is de status quo. Ik leef op Xanax, die de psychiater me voorschreef. Die angstremmer kan ik wel gebruiken. De gemeente hercontroleert m’n uitkering. Ik moet bescheiden van jaren her aanleveren. Dat stresseert me enorm. Ik heb niets te verbergen, maar voel me toch schuldig aan iets. Alsof je als mogelijke fraudeur wordt gezien.
Dat is de prijs die je betaalt in de controlesamenleving die Nederland geworden is. Beland je in de vangnetten van Drees, dan kunnen borende vragen van ambtenaren je deel zijn. Je moet constant met de billen bloot, om je zorgbijstandsuitkerinkje te rechtvaardigen. Dat heeft een heel eigen soort vernedering.
Het vertrouwen is zoek in dit land. Er lijkt een oorlog van allen tegen allen gaande. Paranoia all over the place, soms gerechtvaardigd.
En dan is er mogelijk een kernoorlog ophanden, in de Korea’s. Ook daar word ik bang van.
Ik word verder bang van mijn BSN-nummer. Ik lijk gereduceerd tot een barcode.
En dan die newspeak van de autoriteiten. Het verhullen. Draaien. Liegen, en dat framing noemen.
De feitelijke onverdraaglijkheid van dit alles. Dan komt Xanax van pas, want ik word er zo stoned als een garnaal van. De fijnproevers onder de verslaafden zijn niet zelden ook Xanax-liefhebbers. Ik werd dat gewaar in de verslavingskliniek.
Ik lees al 5 jaar geen boeken meer. Ik zoek de leegte, de verstilling. In de beschermde woonvorm die mijn last resort is.
Roommate X. kwaakt maar tegen me door in de keuken, al zeg ik bijna niets terug. We moeten ons mensen leren te verstaan met de ander, ook al doet die gek.
In deze notitie uit het beschermde oord denk ik terug aan hen die ons in dit huis ontvielen. Recent G., daarvoor G. Toen liet W. het leven. Gevolgd door H. Ik kan er niet zo goed tegen, die nabijheid van de dood, al waren ze allemaal op leeftijd toen ze de overgang maakten.
Ik ga nooit naar crematies of begrafenissen. Angst voor een collaps.
Dat ik een gebenedijde ben om hier te mogen wonen, in het beschermde huis. Stil, prikkelarm, precies wat dit hypersensitieve jongetje nodig heeft. Ik bepaal zelf m’n dagindeling, ben vrij om te gaan en staan waar ik wil.
(De roes van Xanax is met geen ander middel te vergelijken. Het is een downer met een opwekkend effect. Twee halen, een betalen. Maar het is een tranquillizer, en daar ben ik verslaafd aan geweest. Oppassen dus.)
Ik mag hopen dat de gemeente niets onreglementairs in mijn bankafschriften vindt, al zou ik niet weten wat. Het feitelijk intieme karakter in de relatie met de dienstdoende ambtenaar. Zo’n vrouw maakt pijnlijke herinneringen bij me los over de afgelopen 5 jaar. De echtscheiding. De verslaving. De amputaties.
Ik moet sterk zijn, en dat ben ik ook. Room mate X. noemt me een goede man met een hart van goud. Anderen verzekeren me dat ik de kracht heb om dit te doorstaan.
Maar Kafkaiaanse paranoia slaat toe. Heb ik fouten gemaakt die ik me niet meer herinner? Val ik ergens op te betrappen? De twijfel knaagt. De notie mogelijk gewantrouwd te worden door een overheidsdienaar met behoorlijk wat macht over me.
Daar beschaamd in moeten berusten. Je kunt zo weinig terugdoen tegen dat naamloze beest, de overheid. Ik ben maar een BSN-nummer, ik herhaal het.
De onvermijdelijke gevoelens van onmacht. Afwachten en berusten, dat is de enige mogelijke remedie. Om mijn stress kwijt te raken, kar ik iedere dag 6 kilometer met de rolstoel, in een fluks tempo. Ik raak dan in een trance. Lichaam wordt gescheiden van geest. De armen duwen de rolstoel vooruit, en de gedachten nemen een vlucht, ook door de psychiatrische medicatie.
Onvermijdelijk gaan m’n streams of consciousness uit naar zij die me al drie jaar mede op de been houdt. Een shout out voor Haar. Ik blik al peinzend terug op de 25 jaar dat ik functioneerde als journalist. Ik zou het zo overdoen, ik heb de romantiek van het vak volop geproefd. Daarom vind ik nog steeds dat de pers de koningin der aarde is.
Mijn gedachten gaan verder uit naar mijn oude moeder, met wie ik het afgelopen jaar de band herstelde, nadat we elkaar drie jaar niet zagen.
Het therapeutische karakter van dit blog. Zonder jullie lezers was ik nergens. Dus ook een shout out voor jullie, mijn spiegels.
François la Poutré zegt
De ene keer mooi, de andere keer onnavolgbaar, maar altijd intrigerend, jouw blogs. Ik ben blij dat ik door ze alleen maar te lezen al therapeutisch bezig ben. Nooit gedacht nog eens zo ver te komen. Dankjewel.