Peter – Bericht uit het beschermde huis (11)

Gisteren had ik aangenaam bezoek van een oude collega uit de journalistiek, B. We lijken veel op elkaar. Toen we vroeger voor dezelfde krant werkten, waren we allebei fanatieke journalisten met een soms opvliegend temperament. Maar er is nog een parallel, want B. en ik zijn psychisch gestoord.

Al sinds z’n 17e slikt B. antidepressiva om paniek-aanvallen en chronische somberheid te bestrijden. Daar betaalt hij een dure prijs voor, want B. vermoedt dat die antidepressiva hem agressief maken.

Dat is niets nieuws. De bewijzen stapelen zich op dat antidepressiva niet alleen leiden tot agressie, maar mensen ook kunnen aanzetten hun gezin uit te roeien en daarna de hand aan zichzelf te slaan. Het massaal voorgeschreven anti-depressivum Seroxat heeft op dat punt een zeer bedenkelijke reputatie.

De vraag is waarom antidepressiva desondanks zo enthousiast worden aanbevolen door huisartsen en psychiaters. Alleen al in Nederland slikken een miljoen mensen een anti-depressivum. En dat terwijl de wetenschappelijke bewijzen zich opstapelen dat antidepressiva niet of nauwelijks beter werken dan placebo’s, en alleen in de allerergste gevallen enig soelaas bieden.

Het antwoord op de vraag waarom we desondanks massaal antidepressiva slikken is even cynisch als onthutsend. Een groot deel van de westerse wereldbevolking is verslaafd aan die rotzooi omdat de farmaceutische industrie dat wil.

Antidepressiva worden met agressieve marketingcampagnes aan de man gebracht. Denk aan Prozac, dat destijds als wondermiddel werd gelanceerd. Je hoort er niets meer over, en dat is niet gek. Prozac is namelijk een waardeloos anti-depressivum, dat alleen maar leidt tot impotentie, opgefokt gedrag en slapeloosheid. Ik kan het weten, want ik heb het geslikt.

Maar ondertussen heeft de farmaceutische industrie wel miljarden verdiend aan Prozac.

Zo wordt er ook massaal gestrooid met antipsychotica. Ook die kunnen zwaar verslavend zijn, hebben moordende bijwerkingen, en worden helaas niet alleen voorgeschreven aan mensen met psychotische klachten.

In de verslavingskliniek waar ik zat kreeg iedereen die klaagde over malende gedachten of slapeloosheid het antipsychoticum Seroquel, bij wijze van tranquillizer. Er werd dermate massaal gestrooid met die pillen, dat herstellende verslaafden ze stiekem onderling uitdeelden. Niet om elkaar van psychotische klachten af te helpen, maar omdat je van die Seroquel zo stoned als een garnaal wordt.

Ook dat kan ik weten, want ik kreeg die Seroquel ook van andere verslaafden. Dat gebeurde dus nota bene in een ontwenningskliniek, waar mensen geacht worden van de verslavende middelen af te komen.

Ik beweer al langer dat psychiaters en andere artsen in de praktijk alleen maar fungeren als pushers en dealers van de farmaceutische industrie. Ze zijn geen haar beter dan cocaïnedealers, met dit verschil dat cocaïnedealers niet pretenderen mensen te genezen.

Het grote schandaal van deze tijd is dat ook kinderen al massaal verslaafd worden gemaakt aan psychiatrische medicatie. Miljoenen hyperactieve kinderen in de westerse wereld krijgen het middel Ritalin. Dat is een ordinaire amfetamine-variant, die scholieren en studenten onderling verhandelen omdat je er zo lekker speedy van wordt en concentreren opeens een stuk makkelijker gaat.

Persoonlijk ben ik van mening dat iedere arts en psychiater die Ritalin voorschrijft, strafrechtelijk vervolgd moet worden. Want kinderen bewust verslaafd maken aan harddrugs is in mijn ogen de laagste misdaad.