Ik erger me vreselijk aan de commercials op de tv waarin oudere mensen als altijd hulpbehoevende randdebielen worden neergezet. Ik heb het dan niet over de cliënten in verzorgingstehuizen, of hoe die verschrikkelijke instellingen dan ook mogen heten. Die in hun eigen poep de dag doorbrengen omdat het goedwillende personeel geen tijd en gelegenheid heeft om die cliënten te verzorgen.
Laatst zag ik een commercial op NPO zoveel waarin een goed geklede vrouw een oudere vrouw thuis bezocht als een soort gezelschapsdame. De oudere vrouw- nog goed ter been en niet kwijlend of naar poep riekend, kreeg een kopje thee ingeschonken van de consulente. Ik dacht: kan die oudere vrouw dat zelf niet? Ik kreeg ook niet de indruk dat deze gezelschapsdame voor nop oudere mensen bezoekt. Ze zal wel van een commercieel bureau zijn dat een financieel gat in de markt heeft ontdekt nu Den Haag de ouderenzorg om zeep heeft geholpen.
Het moet maar eens afgelopen zijn dat ouderen worden neergezet als oud, overbodig vuil. Opvreters en klaplopers. En ze kunnen daar zelf veel aan doen door zich niet als een imbeciel te gedragen. Niet zielig achter de gordijnen te zitten, maar zelf hun leefomgeving te organiseren. Anderen doen dat niet voor hen. Ja, behalve dan die consulente die tegen een vorstelijk salaris een kopje thee komt schenken.
De Boeddhistische Unie Nederland had ooit een bestuurder die ook algemeen directeur van een rits verpleeg- en verzorgingshuizen was. Het eerste wat hij deed toen hij aantrad was de rollators, stokken en krukken uit de hal van die tehuizen verwijderen. Ouderen kunnen nog best op eigen benen staan. Wist hij. En als het helemaal niet meer kon, konden de hulpmiddelen alsnog tevoorschijn worden gehaald. Het gevoel van oud en gebrekkig zijn word je vaak aangepraat door je omgeving. Zeg ik als oudere hippie.
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen Chef corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren.
Dick Verstegen zegt
Mooi Joop! Op de barricaden! Alle goeds, Dick