“Kijk eens, hoe mooi.’ Het meisje naast mij, net als ik gezeten aan een tafel van een restaurant aan zee in Rotterdam, stak een kleurig blad in de lucht, groen, de rode nerven met vertakkingen prachtig zichtbaar. Het blad, Rembrandt had het niet mooier kunnen schilderen, haalde ze van haar bord, met daarin nog meer van die schitterende blaadjes, al of niet zichtbaar generfd. Het meisje dat zeer begaan is met het lot van mensen en de wereld en het eten van vlees verafschuwt stak het blad in haar mond waarna haar gebit het blad fijn maalde, vermorzelde en de resten een begin maakten naar donkere slangen en ruimtes, maag en darmen geheten. Om te eindigen in een pot en weggespoeld te worden.
Het gedrag van het meisje schokte mij diep. Hoe kan je in hemelsnaam zo’n prachtig blad in je mond stoppen. Heel bewust, nou ja, eigenlijk ondoordacht.
Ik walg van het eten van groenten. Af en toe, in de wintermaand, eet ik een prakkie zuurkool en andijviestamp, maar dat is zeldzaam. De aversie begon ongeveer twintig jaar geleden. Ik kan goed koken, mensen prikken graag een vorkje mee met mij. Op een dag lag er een krop sla op het aanrecht, een prachtige krop, vol in blad, vers. Ik begon de bladeren aan stukken te scheuren en ineens besefte ik dat ik leven aan het vernietigen was.
Ik zat daar, met die half geplukte krop sla in de handen. Ik begon te huilen en begon een sutta op te dreunen. Goeroe, Stichter, Gezegende…
Vanaf die dag ben ik gestopt met het eten van groenten. Planten hebben bewustzijn, zijn levende cellen, kunnen pijn ervaren en wij behandelen ze als toekomstig drek. De groenten vragen er niet om op opgegeten te worden, kunnen ook niet vluchten omdat ze geen poten of benen hebben. Scherpe messen snijden ze los van de grond van hun bestaan.
Wij, mensen, delen levende wezens in in soorten die wel genuttigd mogen worden. Je kunt rustig zeggen: Ik ben vegetariër, zonder dat je met verf uit een spuitbus bespoten wordt. Naar de mening van planten wordt niet gevraagd. Heeft een krop sla geen recht op leven en een koe wel?
Met onze kennis en kunde moet het toch mogelijk zijn om voedsel te fabriceren zonder levende wezens te doden. Ik weet wel, dat zal een heidense klus worden. Er is nu al vlees waarvoor geen dieren meer hoeven te worden gedood. Het wordt gekloond in een laboratorium. Ze maken met een 3-d printer schoenen en huizen, is het maken van een wel levende maar gevoelloze krop sla dan ook niet mogelijk? Natuurlijk wel.
Moge iedereen een lang, gezond en gelukkig leven hebben, niemand uitgezonderd.
Vrede en alle goeds, zeggen de Franciscanen.
Laten we een eind maken aan oorlog en geweld, stop de wapenhandel.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.