Het zal zo’n dertig jaar geleden zijn dat ik in een winkel in spirituele zaken een boeddhistische monnik ontmoette. Hij was in burger, in T-shirt en spijkerbroek. Ik was toen al het boeddhisme aan het besnuffelen, na het lezen van een boek daarover van lama Surya Das. Het advies van de Boeddha om zelf te onderzoeken nam ik ter harte.
Het klikte tussen ons en een week later ging ik kennismaken met de sangha van de monnik die toen wel in uniform was gekleed. Het beviel mij daar, er waren meer monniken en een non en leken van verschillend pluimage met elk hun verhalen.
Jarenlang bestudeerde ik boeken en geschriften waarin de leer van de Boeddha werd verklaard. Aangereikt, eigenlijk. Zondags kwam de sangha bij elkaar, om collectief te studeren. Dinsdagavond was er meditatie, bijgewoond en geleid door monniken. Doordeweeks mediteerde ik thuis of op mijn werk en maakte daardoor rare dingen mee in mijn geest. Die eigenlijk niet te verklaren waren.
Ik verkeerde letterlijk in hogere sferen, in een koepel waarbuiten niks was. De monniken waarschuwden mij voorzichtig te zijn met deze ervaringen als jong broekie in het boeddhisme. Wekenlang verbleef ik op een virtueel kerkhof waaronder de grafstenen zich nare zaken bevonden. Het was een hele klus, maar ik ploegde me er doorheen.
Ik heb nu geen formele leraar, ben geen lid van een sangha. Ik kan niet tegen gezag, onderwerping, volgens mij vreemd uitgedoste mannen en vrouwen. Collectiviteit. Karmazegeltjes plakken. Het achtvoudige pad is mijn kompas, de leidraad in mijn leven.
Moge iedereen een lang, gezond en gelukkig leven hebben, niemand uitgezonderd.
Vrede en alle goeds, zeggen de Franciscanen.
Laten we een eind maken aan oorlog en geweld, stop de wapenhandel.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Frans-Jozef zegt
Inspirerend hoe de chef dat doet! Ontroerend om te lezen dat de schrijvers en andere medewerkers eigenlijk zijn sangha zijn.